muzycy:
Stace Kent: vocals
Jim Tomlinson: saxophones
Colin Oxley: guitar
David Newton: piano
Dave Chamberlain: double bass
Matt Home: drums
Curtis Schwartz: backing vocals

Editor's info:
The Boy Next Door has been hailed as the best record Stacey ever made, and is a record that established her as a household name in France (over 100,000 copies sold) as well as in her homeland and around the world.

Stacey Kent shares with Diana Krall and Norah Jones an ability to interpret songs in straightforward styles bereft of vibrato and pomposity with an understated feeling for the interplay between lyrics and melody. The award winning ex-pat American who splits her time between London and New York is rapidly becoming the definitive voice for a genre. Importantly what Stacey doesn't do to a song is almost as vital as what she does.

Just as Miles Davis knew that one well placed note could generate more feeling that twenty expendable ones, Miss Kent seems to have innate understanding of how to capture the essence of a song. Her interpretation is delicate and crisp lacking superfluous parts. Every note Stacey elegantly bequeaths has both a purpose and direction, filling her songs with more meaning and emotion than twenty pop idol performances combined.

This Boy Next Door Special Edition is composed of 18 songs connected to the musical men she most admires, expertly remastered in 24 bit high quality. From the heartrending Say It Isn't So, inspired by Perry Como to her truley individual take on James Taylor's You've Got a Friend, and two tracks sung in flawless French, the 18 track album is a delight.

Ekskluzywna reedycja jednej z najwyżej cenionych płyt Stacy Kent �The Boy Next Door" oprócz znanych już utworów zawiera dwie dotąd niepublikowane interpretacje tej "Que Reste-T-Il De Nos Amours?" Charlesa Treneta i "Que Feras-Tu De Ta Vie?" Michela Legranda.

Warto tu przytoczyć kilka entuzjastycznych recenzji z prasy światowej jak i polskiej:
JAZZWISE 10/2003, ocena: * * * *


Audio Video; 2003-12, ocena: jazzowa płyta miesiąca. muzyka * * * * *. Realizacja * * * * *
[. . .] Czy klasyczna wokalistyka jazzowa, konsekwentnie oscylująca wokół tradycji może być jeszcze interesująca w XXI wieku? To oczywiście retoryczne pytanie i należy przypuszczać, że bez względu na upływ czasu zainteresowanie taką formą muzykowania nie wygaśnie. Stacey Kent, laureatka wielu prestiżowych muzycznych nagród nagrała oto swoją szóstą, wypełnioną standardami płytę. Na 'The Boy Next Door' wzięła na warsztat kompozycje wyłącznie mężczyzn (z wyjątkiem 'You've Got A Friend' Carole King), których sama określa mianem 'muzycznych bohaterów', a jest ich wielu: Tony Bennett, Ray Charles, Burt Bacharach, Chet Baker... Wszystko na tej płycie rozgrywa się na poziomie subtelnych drobiazgów - raz urzeka kobiecą zmysłowością 'The Trolley Song' Brubecka, innym razem ciepłym głosem i melancholijną interpretacją 'The Boy Next Door' Sinatry czy 'Say It Isn't So' Perry Como. Piękne interpretacje stroniące od wirtuozerskich popisów to juz znak rozpoznawczy jej płyt, szkoda jednak, że tylko dwa utwory - 'You've Got A Friend' Carole King i 'Bookends' Paula Simona udowadniają, że jazz może wciąż korzystać ze współczesnych śpiewników, pod warunkiem oczywiście, że ktoś napisze udaną piosenkę i sięgnie po nią następnie muzyk jazzowy z krwi i kości.[. . .]


Stacey Kent to obok Diane Krall i Nory Jones najbardziej utalentowana i oklaskiwana na świecie wokalistka jazzowa w nurcie wielkich tradycjonalistek. Jej kolejne płyty nie dość że odnosz.......
more