www.myspace.com/joancambon

Editor's info:
Sans objet, sans paroles, sans domicile fixe - une composition sonore s'extrait ici de l'ouvre qui l'a vu naitre. Exit le travail de mise en scene d'Aurélien Bory, la confrontation de la mécanique industrielle et de la chaleur des corps. Sans Objet est une bande son sortie de son contexte, un trou de mémoire, une musique soudain en déplacement qui tire l'essentiel de ses petites richesses de sa créativité et de son économie. C'est aussi le premier disque que Joan Cambon choisit de présenter en marge d'Arca, projet qu'il partage depuis quatre albums avec Sylvain Chauveau. Il n'y a ici qu'une basse électrique pour tout bagage, ce qui ne s'entend a vrai dire que partiellement. A l'instar d'un Mark Beazley (Rothko), il lui suffit d'oublier l'ordinaire de cet instrument pour en extraire une infinité de sons et de textures autrement plus intrigantes. Premier album solo, nudité sans âge. L'écoute fait place a l'évidence : le disque Sans Objet n'est ni une performance ni une bande son. C'est une musique en quete de sens, de rythmes et de silences dont le jeu et le minimalisme sont autant une force qu'un guide vers le questionnement.

Joan Cambon to jeden z założycieli francuskiego zespołu Arca, jednego z czołowych zespołów francuskiej alternatywy. Płyta "Sans Objet" to pierwsza solowa płyta w dorobku Cambona. Muzyka została skomponowana na potrzeby sztuki teatralnej wyreżyserowanej przez Aurelien Bory's o tym samym tytule co płyta. Przedstawienie przedstawia losy dwóch aktorów, którzy zmagają się z robotem przemysłowym z lat 70' stojącym na scenie (mechaniczne ramie podobne do tego co na okładce) i to właśnie ten robot jest gwiazdą sztuki.
Muzyka na płycie przynosi nam barwne dźwiękowe kolarze, struktury złożone z mikrodzwięków i transowych basowych tematów. Powoli rozwijające się kompozycje zachęcają słuchacza to wejścia w świat stworzony przez Cambona. Świat dźwiękowych struktur, w których to dochodzą kolejne partie nieistniejącej orkiestry. Najczęściej muzyka filmowa, czy tak jak w tym przypadku muzyka do obrazu po oderwaniu od obrazu traci sens, traci swą magię.
W tym przypadku jest inaczej, płyta jest tak absorbująca, że wystarczy zamknąć oczy i dać przenieść się w świat wysmakowanych, syntetycznych dźwięków Cambona. Polecam!!
autor: Bogdan Zawadzki