https://youtu.be/Cr94lBklFvk

A few thoughtful electronic thuds, some distant sweeps of cosmic wind... Slowly the curtain falls and we may cross the border between this everyday world and that visionary one created by Vanderson. The author serves us an enthralling, hypnotic synthesis of traditional Berlin School sounds, Jarre-ing ambience and a bit of contemporary touch at its best. As if it still was not enough, we will hear amazing mellotron "chorals", so that the pumping sequences may turn into motionless mouldy stones, while the final track is the same deep black electronic water as Klaus Schulze's Blanche. When the music is over, the best thing for the Listener to do is to push the play button once again - and drift along, towards some other tale, some other dream, some other vision. Vanderson's music is visual-rich and visionary indeed.

A few thoughtful electronic thuds, some distant sweeps of cosmic wind... Slowly the curtain falls and we may cross the border between this everyday world and that visionary one created by Vanderson. In the second minute of the opening impression there appears, like a frosty drawing on a window pane, a hypnotic sequence in the good old Berlin style. As time goes by, further instruments join in, the atmosphere gets hot and sticky and yet ethereal... Are we travelling over mountainous roads through some ancient tropical forest, like it was 1977 and we had Tangerine Dream's Sorcerer-LP spinning on our turntable? The musical piece is wonderfully ?gluey? and unreal in a very special numb way, it seems that this music is coming from some unknown dimension. Rainy arpeggios in the second half will awaken the Listener a bit, but they will also supply a load of melancholy.
The second track is a nicely groovy journey through shining, shimmering desert sands - our footprints have a flutish-sequential shape, whereas the tumbling clouds over our heads sound like Jarre chords from Oxygene or Equinoxe. The composition has a unique melodic touch to it; .......
more

Kilka zamyślonych elektronicznych tąpnięć, oddalony szum kosmicznego wiatru... Powoli rozchyla się kurtyna i możemy przekroczyć granicę oddzielającą świat zwykły i codzienny od wizjonerskiego świata Vandersona. Artysta proponuje wyśmienitą, hipnotyczną syntezę tradycyjnych brzmień okołoberlińskich, jarreującego ambientu i szczypty nowoczesności w najlepszym znaczeniu tego słowa. Jakby tego wszystkiego było mało, pod koniec jednego utworu usłyszymy fenomenalne elektroniczne "chóry" melotronu, natomiast coda albumu to wizja kojarząca się z mżącą, uśpioną taflą czarnej wody przepływającej przez impresję Klausa Schulze Blanche. Gdy płyta dobiegnie końca, najlepsze, co Słuchacz może zrobić, to czym prędzej nacisnąć przycisk "play" i odbyć kolejną podróż... Z pewnością inną, niż ta akurat zakończona, gdyż muzyka Vandersona kryje w sobie ogromny wizualizacyjny potencjał.