Rodrigo Amado: tenor saxophone
Miguel Mira: cello
Gabriel Ferrandini: drums

freejazz-stef:
After the excellent "The Abstract Truth", Portuguese saxophonist Rodrigo Amado presents his new trio, with Miguel Miro on cello and Gabriel Ferrandini on drums. The album is a wonderful example of free improvisation, often subdued, soft-toned, with the rhythm section not acting as a rhythm section to the lead instrument, but as a fully integrated part of the overall sound and interaction, to the extent that the individual voices are totally subordinate to it. As I wrote earlier, Amado is a master in intimate expansiveness, but the real quality of this music is the unrelenting tension, which captivates you and makes you want to know what will follow next, hoping that release will come. And sometimes it does, when the nervous pointillism breaks open in a triple powerplay, as on "Testify", or in suddenly blooming melodies, like in "As We Move ...".

Earlier today I listened to another CD, played by a band whose name I won't mention but with some of today's best modern jazz musicians, and I thought it was painfully technical, needlessly complex, too arranged, to much showing off, and utterly boring, unless you're likely to be impressed by skills. I listened to the whole album, hoping in vain for some surprise, some emotional depth, some creativity.

This trio belongs to a different category, one of artistry rather than entertainment, of emotional delivery rather than technical skill, of authentic expression rather than playing tunes. In sum, these guys know what music is all about and manage to play it well, coherently, disciplined, vulnerable and real. And free...
Stef

"Najnowsze trio dowodzone przez portugalskiego saksofonistę i improwizatora Rodrigo Amado to świetny przykład muzykę improwizowanej opartej nie na eksplozji nagromadzonej energi czy przeciwstawieniu sekcji rytmicznej liderowi grającemu na instrumencie solowym, ale muzyki w pełni demokratycznej, gdzie o wszystkim decyduje inwencja i zdolność kreacji każdego ze współtworzących je instrumentalistów.

Amado dał się już poznać jako sideman (choćby płyty Dennisa Gonzaleza) czy lider własnych składów (Lisbon Improvisation Players) - tym razem, podobnie jak w trio z Nilssem-Lovem i Kentem Kesslerem, należałobygo widzieć jako współtwórcę zespołu. Amado jest od samego chyba początku pokrewną duszą wspomnianego już powyżej Gonzaleza - podobnie jak on porusza on w rejonach "delikatnego free jazzu". Delikatnego - bowiem nie ma tu wiele drapieżności ani rzadnych odwołań do noise'u czy też ostrych gatunków rocka. Nie ma też wiele odwołań do bebopu co z kolei pobrzmiewa w muzyce choćby chicagowskich improwizatorów z Dave'm Rempisem na czele, ale i Joe McPhee. Gonzalez i Amado wybierają bowiem inną drogę - w ich muzyce więcej światła i słońca, radości i pogody ducha, chociaż Portugalczyk na opisywanej tu płycie wydaje się być bardziej drapieżnym muzykiem.

Nie mała w tym zasługa młodziutkiego portugalskiego perkusisty - Ferrandiniemu sporo brakuje jeszcze do trzydziestych urodzin, a opanowaniem instrumentarium czy drivem i energią imponuje już od kilku lat. Mocno odwołuje się w swej grze (także w technice) do dokonań starszego o dekadę Nilssen-Love'a, lecz powoli wykuwa własne brzmienie i indywidualny język. Tutaj to on inspiruje Amado do mocniejszego grania, potrafi - chociaż rzadko - determinować poczynania zespołu.

Muzyka na tej płycie nie ma przy tym charakteru kompozycji - o ile Dennis Gonzalez rzadko gra zupełnie free (najczęściej bazuje na komponowanych tematach) - to Amado od tego nie ucieka, chociaż, jak się wydaje narzuca partnero.......
more