muzycy:
Hugo Rasmussen: bass
Kasper Tranberg: trumpet
Jakob Dinesen: tenor saxophone
Mads Hyhne: trombone
Heine Hansen: piano
Kresten Osgood: drums

Editor's info:
There are many flattering clichés used to describe great musicians with a lifetime in service of jazz. Danish bassist Hugo Rasmussen is such a musician.

Ben Webster said, “Where U go, I go!” He is my bass-man number one!”

Dexter Gordon said, “This is Copenheaven for bass players. With Hugo I feel safe – for hours!”

The young drummer from New York, R.J. Miller, is equally enthusiastic. “To play with Hugo has confirmed in me the way of playing lightly and hip. He is incredible.”

“Well” says Hugo, “Keep in mind that back in the 1960’s, even when I was at my best, I was never more than number two. Niels-Henning [Orsted Pedersen] had been around since he was fifteen, and he was incredible. But the first time I played with “Sweets” [Harry Edison] and Benny Carter, “Sweets” walked over to me and kissed me on the forehead. I felt like I had been knighted.”

Hugo has played with everyone, so let’s just throw some names around and get it over with: Teddy Wilson, Horace Parlan, Ralph Sutton, Kenny Drew, Oliver Nelson, J.C. Higginbotham, Charlie Shavers, “Sweets”, Roy Eldridge, Wild Bill Davison, Benny Carter, Svend Asmussen, Jesper Thilo, Al Grey, Betty Carter, Dexter Gordon, Johnny Griffin, Coleman Hawkins, New Jungle Orchestra – and most recently Lionel Loueke and Marc Ducret. The list is enormous, and these were just some of the JAZZ musicians!

Years ago many American jazz musicians visited Denmark to play with Arnvid Meyer’s then-famous swing band. There were Danish, Swedish and Norwegian tours, living together under simple conditions. Would it be a cliché to assume that Hugo learned from these great musicians? “No, it’s not a cliché at all. I learned everything, especially their timing, their humor, their approach to audi.......
more

Grywał z największymi jazzu. Teddy Wilson, Horace Parlan, Ralph Sutton, Kenny Drew, Oliver Nelson, Harry 'Sweet' Edison, Roy Eldridge, Wild Bill Davison, Benny Carter, Jesper Thilo, Al Grey, Betty Carter, Johnny Griffin, Coleman Hawkins, a ze współczesnych Lionel Loueke i Marc Ducret - to wszystko muzycy z którymi spotykał się na scenie. Wychwalał go Ben Webster a Dexter Gordon nazwał nawet "Copenheaven basistów". W naszej ojczyźnie nie jest bardzo znany - pozostaje w cieniu innego wspaniałego duńskiego basisty - Nielsa-Henninga Orsteda Pedersena. Rasmussen jako sideman nagrał ponad 800 albumów, ale wydał tylko kilka albumów jako lider, więc tym bardziej warto zwrócić uwagę na najnowszą propozycję właśnie wydaną nakładem słynnej oficyny STUNT/Sundance.

Muzycy w All Starz Hugo Rasmussena to bez wyjątku "młode lwy" duńskiego jazzu. Spokojnie mogliby być synami, a może nawet i wnukami tego urodzonego w 1941 roku basisty. Ale tej różnicy wieku nie słychać w nagraniu, jak i wtedy gdy stają obok siebie na scenie, chociaż szacunek jakim otaczają Rasmussena jest niemały. To trochę ich partner, a trochę muzyczny ojciec.

W tym zespole, każdy znakomicie wie, co robić i jaką rolę ma do spełnienia. Sam Hugo woli chwali każdego z muzycznych partnerów i to doskonałe porozumienie oraz wspaniałą atmosferę świetnie słychać w tym nagraniu. Muzyka tylko zyskuje przez to na lekkości i płynności.

Repertuar składa się głównie z klasycznych standardów - Hoagy Carmichaela "Stardust", Harold Arlen i "Somewhere Over The Rainbow", "Hey Lock" Mathew Gee (to hołd dla saksofonisty Eddie "Lockjaw" Davisa) i "Almost Like Being In Love" - Frederick Loewe'a. A wszystko cudownie zinterpretowane przed niewielką publicznością i wydane z niebywałą starannością z której słynie duński STUNT. Czego chcieć więcej?!"
autor: Józef Paprocki