https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_lNqNODGxQvUw1WBuAaMZm4YW9qABDTVA0

Dominik Wania – piano
Max Mucha – bass
Dawid Fortuna – drums

All tunes composed by Maurice Ravel arranged by Dominik Wania

Recorded September 4–5th, 2012
at Radio Katowice studios in Katowice (Poland)

Recording, mix & master: Iwo Dowsilas

Maurice Ravel considered himself a composer of reason rather than heart; to him, the creative process was an intellectual charade and not the fruit of inspiration. With the precision of a Swiss clockmaker (his father was Swiss), he wrote pieces – some devilishly difficult to perform – which left players with hardly any room for their own interpretation, still less for improvisation. Ravel must have kept an immense distance towards his own work; on his opus magnum he commented thusly: “Bolero is the only remarkable piece of art I have managed to create. Alas, it contains no music. It is but an elaborate symphonic tapestry.” Dominik Wania’s debut album is cut from the same cloth. It has been awaited by all those keeping track of this excellent young pianist’s musical development. It is not by chance that his phonographic debut revolves around Ravel. It is also probably not by chance that it refers to a single composition by the French impressionist, namely to Miroirs – a miniature written for piano between 1904–1905 and dedicated to members of Société des Apaches, the famous French avant-garde group of whom Ravel was one. Yes, there is jazz in Ravel, and Wania’s playing dissipates any doubts we might have had about it, even though his bravura will not hide from an observant listener certain motives, phrases, harmonies, or structures we know from Ravel’s scores. These, however, serve only as a pretext, an inspiration, a point of departure and a component of his musical erudition. They fortunately direct the pianist towards a dazzling and daring performance. No quotes or paraphrasing involved.

Maurice Ravel uważał się za kompozytora rozumu nie serca, a proces twórczy, twierdził, to nie owoc natchnienia, lecz intelektualna szarada. Z precyzją szwajcarskiego zegarmistrza (jego ojciec był Szwajcarem) pisał, niekiedy wręcz diabolicznie trudne do wykonania utwory, w których nie pozostawiał wykonawcy ani zbyt wiele miejsca na własną interpretację, a ani tym bardziej żadnej przestrzeni improwizatorskiej. Musiał być także człowiekiem wielkiego dystansu do własnej twórczości, skoro komentując swoje opus magnum powiedział: „Udało mi się stworzyć tylko jedno dzieło godne uwagi – Bolero. Niestety nie ma w nim ani trochę muzyki. To tylko misterna tkanina symfoniczna”.

Nie jest przypadkiem, że ten fonograficzny debiut Dominika Wani, dzieje się właśnie wokół muzyki Ravela. Nie jest też pewnie przypadkiem, że odnosi się do jednej konkretnej kompozycji francuskiego impresjonisty, fortepianowej miniatury „Miroirs”, napisanej w latach 1904 – 1905 a zadedykowanej członkom słynnego francuskiego awangardowego Stowarzyszenia Apaczy, którego Ravel był zresztą członkiem.

Na płytę „Ravel” czekali wszyscy śledzący muzyczne działania tego wyśmienitego młodego pianisty i jego Tria.