muzycy:
Muhal Richard Abrams: piano
Fred Anderson: tenor saxophone
George Lewis: trombone

Editor's info:
2011 Rhapsody Jazz Critics Poll Record of the Year #12

“This redoubtable avant-garde composer and improviser favors a rumbling, unsettled brand of pianism, suggestive of strong turbulence at high altitudes…. The album, on two CDs, is a bristling wonder.” – New York Times

“Both men were at the absolute peak of their powers…. It’s some of the most melodic free improvisation you will ever hear, and a truly breathtaking and amazing piece of music.” — AllMusic.com

“Every time Abrams sits down at the piano with the tape rolling, it’s as if he can’t help but reinvent the wheel again and again. Forty-three years after his first album, this appears to be where he belongs; on the battlefield, destroying music.” – Pop Matters

“Superb…. Recorded in October 2009 just eight months before Anderson died, “Focus, ThruTime…Time” displays all the wisdom of age and little of its infirmity.… This hour-long improvisation is a command performance of the facts, a deep and true musical essay on the way it is. There’s nothing extraneous, no casting about; the music is just there…. Abrams is beyond genre, and this recasting of the concept of swing is a key to his elusive power. It feels like jazz, but it doesn’t sound like any jazz that came before it…. These are among Anderson’s best recordings, a summary statement of his art, a fitting final monument to a great artist…. The duet with Lewis, his trombone, and computer, moves Abrams into the digital age, finding a way to provide human contexts for an improvising electronic device…. It’s a stretch for Abrams, a new world, and he rises to the occasion with a performance of unfailing imagination and vitality…. There’s a composerly development of the spontaneously created materials, whethe.......
more

Podwójna płyta jest sygnowana tylko nazwiskiem Richarda Muhala Abramsa, chociaż na album składają się dwa duetowe nagrania. Z dwoma jakże odmiennymi gigantami sceny AACM. Pierwszym z nich jest Fred Anderson, jeden z pierwszych członków sceny AACM, ale także muzyk który chyba jako jeden z pierwszych zaczął dostrzegać jej ograniczenia i bardzo szybko rozpoczął własną i odmienną drogę twórczą. Drugim jest George Lewis, dziś profesor filozofii i teoretyk muzyki, ale także jeden z muzyków tzw. drugiej fali AACM-u. To, że nie ma ich na froncie okładki to nie przypadek, bo mimo ich obecności to przede wszystkim płyta Abramska, prezentująca jego twórczy dorobek i jego koncepcję muzyczną. Najpełniej widać to na płycie pierwszej – czyli duecie z Andersonem. Nestor chicagowskich saksofonistów gra tu zupełnie odmiennie niż na swoich autorskich albumach. Podporządkowuje się koncepcji pianisty – odchodzi od jakże dla siebie charakterystycznej długiej frazy na rzecz częstych zmian dynamicznych i rytmicznych, wchodząc w ciągłe interakcje z Abramsem. Raczej odpowiada na jego krótkie, rwane frazy niż proponuje coś od siebie.