Muzycy:
Keith Tippett: grand piano
Julie Tippetts: voice
Maggie Nicols: voice
Vivien Ellis: voice
Paul Dunmall: tenor saxophone
Simon Picard: tenor saxophone
Larry Stabbins: tenor saxophone
Lee Goodall: alto saxophone
Elton Dean: alto saxophone
Gianluigi Trovesi: alto saxophone
Pino Minafra: trumpet
Gethin Liddington: trumpet
Jim Dvorak: trumpet
Mark Charig: trumpet
Paul Rutherford: trombone
Malcolm Griffiths: trombone
Dave Amis: trombone
Oren Marshall: tuba
Paul Rogers: double bass
Tony Levin: drums
Louis Moholo: drums
Paul Rogers: double bass

Editor's info:
First Weaving is from the 1998 Le Mans Jazz Festival; a gigantic session which became an underground classic despite never being commercially available. Originally commissioned by the BBC it stayed under wraps because the intention was to produce a studio recording for which the funding never materialised. Although acknowledged as one of the great founding fathers of Post Modern British ‘jazz’, Keith Tippett is a mysterious figure, always on the edge of contemporary music. Today he is probably best known for his solo explorations in spontaneous composition, an irony given his history in collective music making, (i.e. Centipede, Ark, Mujician and the Georgian Ensemble etc.)

" First Weaving - Live at Le Mans” to dwupłytowy album będący zapisem koncertu, jaki odbył się podczas Le Mans Jazz Festival, 3. maja 1998 roku. Owiane legendą nagranie początkowo - mimo znakomitej rejestracji dokonanej przez BBC - nie było przeznaczone to wydania. Zamiarem bowiem zespołu było dokonanie studyjnej rejestracji, która jednak - z czysto finansowych względów - nie doszła nigdy dom skutku. Zdecydowano się w końcu na wydanie tego - będąc już wśród zbieraczy bootlegów - owianego legendą koncertu.
Keith Tippett od końca lat sześćdziesiątych jest jedną z najbardziej zagadkowych postaci na brytyjskiej scenie jazzowej. Początkowo związany raczej ze sceną alternatywnego awangardowego rocka, z licznymi odniesieniami do rocka symfonicznego, przez lata penetrował rejony bliskie muzyce współczesnej. Od lat osiemdziesiątych ubiegłego zaczęto jego nazwisko kojarzyć także ze sceną muzyki improwizowanej - początkowo z muzykami związanymi z zespołami Chrisa McGregora i Brotherhood of Breath (zwłaszcza Louis Moholo-Moholo), później także z drugim pokoleniem brytyjskiego free-improvu. W latach dziewięćdziesiątych w jego autorskiej muzyce zaczął dominować jazz, ale taki, który raczej nazwalibyśmy post-modern - akceptujący odwołania do rocka i world music, a muzykę współczesną i free traktujący, jako część jazzowej tradycji.
Tapestry Orchestra - w prawie niezmienionym składzie działa także z innym liderem - Louisem Moholo-Moholo. I wtedy też silniej akcentuje afrykańskie korzenie jazzu, a muzyka południowej nie jest już podstawą tradycji, ale jej nieodłącznym elementem.
Nagranie z festiwalu w Le Mans przynosi to, co we muzyce Tippetta najlepsze - energię, awangardowe rozwiązania harmoniczne i brzmieniowe oraz radość wspólnego muzykowania. A lider jak rzadko kto potrafi panować nad dużym składem wybitnych instrumentalistów…"