Muzycy:
Terrie - guitar
G.W. Sok - voice
Luc - bass
Andy - guitar
Katrin - drums, voice
Tom Cora - cello

Info wydawacy:

"Judging from this album, it was a stroke of genius to match Tom Cora's earthy, aggressive cello with the bludgeoning force of The Ex at full throttle."

"You're thinking of The Ex and 'the right to piss and shit in different colours'. (...) Their music is dense and down-the-line, distantly allusive, subtle, grainy, open, full and proudly, alertly dissident."

"Indeed, most of 'Scrabbling' could be an intensely moving soundtrack for our times. 'Scrabbling' has blood, sweat, tears and the sweetest sounding cello money can buy."

Jeszcze nie tak szlachetny jak kolejny efekt tego mezaliansu "And the Weathermen Shrug their Shoulders", niemniej jednak już intrygujący a przy tym bardziej przebojowy album. Ceniony w owym czasie awangardowy wiolonczelista Tom Cora (m.in Curlew, Skeleton Crew i wiele jednorazowych projektów, głównie improwizaotrskich) otrzymał listowne zaproszenie od zespołu jeszcze przy realizacji dwupłytowego przedsięwzięcia "Joggers & Smoggers" - do spotkania doszło jednak dopiero tutaj, i nie ma czego żałować. Płytę otwierają dwa największe "przeboje" zespołu - "State of shock" coverowany dziś przez twórcę muzyki do "Amelii", Yanna Tiersena, oraz charakterystycznie zaaranżowana pieśń folkowa "Hidegen fojnak a szelek". Dalej płyta przedstawia się już nieco mniej przebojowo, przez co też ciekawiej. Zbudowane na zasadzie fuzji kontrastów (gitarowego noise i folkowej melodyki wiolonczeli) "Crusoe", przearanżowane na nowo "Fire and Ice" znane już z płyty "Blueprints for a Blackout", folkowy cover tureckiego przyjaciela Toma Cora pt. "Batium" w energicznym gitarowym wykonaniu czy "1993", w którym miech akordeonu oddycha niczym organizm ludzki pod respiratorem - to wybrane fragmenty charakteryzujące po trosze to zróżnicowane pod wieloma względami wydawnictwo. Płyta wyszła również nakładem szwajcarskiego wielce zasłużonego labelu RecRec Music, przez co The Ex znaleźli się w jednym katalogu w tak doborowym towrzystwie jak Debile Menthol, Etron Fou Leloublan, Ikue Mori, Bob Ostertag, Fred Frith i jego Massacre czy wspomniane Skeleton Crew, którego klimat unosi się nad wszystkimi wspólnymi nagraniami Cory i The Ex, choć w nieco przetworzonej formie, o pazurku zaostrzonym na tematykę społeczno-polityczną nieobcą punk-rockowi.