https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_nK0i73AAhqjc6nB6lvfkX14hSv5Sr3EAs&si=b2dE6UtHhz9gYPQg

Peter Brötzmann: tenor and alto saxofones, b-flat clarinet, tarogato
John Edwards: double bass
Steve Noble: drums

Editor's info:
This is the second album by the Peter Brotzmann trio with John Edwards and Steve Noble, following “The Worse the Better” (they’re also together in a third one, “Mental Shake”, but with the addition of Jason Adasiewicz and his vibraphone). And just like that first opus, recorded live in 2010 at the londonian Café Oto, what you find here is the vibrating document of a concert situation – now the band’s performance during the 2013 edition of the Ljubljana Jazz Festival. The band is the reunion of several generations of European free improvisers, and the best approach you could have for such a special encounter is to find them playing on stage. As you can conclude listening to this music, Brotzmann is far from being a historic figure just trying to keep his message alive. He’s still very much in the front line, always pushing the music ahead. Here is something precious for all those who like strong emotions….

"Stanięcie z Brötzmannem na jednej scenie oznacza podjęcie wyzwania i wymaga niemało odwagi. I samozaparcia. Bo oznacza dla muzyka to sięgnięcie do własnych trzewi i eksplorowanie skrajnych, bardzo intensywnych emocji.

Nie pierwsze to wspólne nagranie trójki improwizatorów. I znakomicie słychać to na tej płycie. Pisanie tutaj, że są zgrani chyba nie jest prawdą. Bo granie z Brötzmannem chyba akurat tego nie wymaga - potrzeba natomiast do tego wyobraźni i kreatywności, samozaparcia albo też ekstatycznego transu. Bo taka właśnie jest jego muzyka. Od lat niemiecki saksofonista i impeowizator nie oszczędzą siebie i swoich słuchaczy. Energia jego improwizacji wciąż jest powalająca i zadziwiające skąd czerpie ją w swoim przygiętym już wiekiem ciele. Tutaj bardzo dzielnie sekundują mu Anglicy - kontrabasista John Edwards oraz perkusista Steve Noble znajdujący niemal sadystyczną przyjemność w katowaniu swoich instrumentów.

Ale granie z Brötzmannem wymaga także skupienia i umiejętności wsłuchania się w niuanse jego muzyki. Bo czasem potrafi on zwolnić i odsłonić swoje spokojniejsze, bardziej liryczne oblicze. I wtedy umiejętność budowania nastroju niezwykle się przydaje. Peter nigdy jednak nie pozwala by było "za pięknie", by ballada Brötzmanna czy blues Brötzmanna stały się po prostu balladą i bluesem, o nie. Gdy tylko wyczuje, że muzyka dryfuje w te rejony - nadaje jej pęd i belitośnie łamie zastaną konwencję.

Koncert czy nagranie z Peterem Brötzmannem to równocześnie taki akt kreacji w formie czystej. Bo grać z taka intensywnością to znaczy nie tyle słuchać, co zawierzyć swojej intuicji i podświadomości, to rzucić się w twórczą przepaść, zlać w jedno z instrumentem i grać, grać, grać…"
autor: Marek Zając