Ostatnią wspólną aktywnością norweskiego zespołu The white Birch był nocny koncert na mysłowickim wtedy jeszcze OFF Festivalu w 2006 roku. Od tego momentu słuch o zespole zaginął, 10-letnia historia zespołu, nakreślona czterema albumami wydawała się być zakończona.
W 2002 roku The White Birch wydali "Star Is Just a Sun", najważniejszy i zgodnie przez krytykę uważany za ich najlepszy album. Mistyczny, spokojny, minimalistyczny. Dzięki swym trasom koncertowym zdobywali wiernych fanów na całym świecie. Początkowo określani jako "norweska Codeine" (min. z racji nazwy) czy "norweskie Sigur Ros", z czasem już tylko po prostu jako "White Birch".
Kolejna płyta "Come Up For Air" oraz pożegnalny koncert w Polsce i wikipedia, zamiast "are a band" napisała "was a band".

Ale The White Birch jednak pozostali. W sercu i głowie lidera Ola Flottum, który się nie poddał. Trwało to jednak aż 9 lat, w trakcie których Floettum komponował muzykę do filmów, coraz więcej takiej muzyki. Nauczył się, jak sie wzmacnia obrazy i opowiada historie.
"Dziewięć lat. Straciłem matkę, założyłem rodzinę, mam dwójkę dzieci. Znaleźliśmy dom w Oslo. I tam, w piwnicy, nagralem większą część tego albumu" mówi Ola Floettum.

Ale ta niezwykle cicha płyta powstała jednak z pomocą wielu znakomitych muzyków:
Ole-Henrik Moe, klasycznie wykszatłcony kompozytor, tutaj gra na skrzypcach.
Pal Hausken, absolwent norweskiej Akademii Muzycznej odpowiada za rytm.
Moren Barrikmo, który podobnie jak Hausken jest członkiem Magical Orchestra Susanny Wallumrod, którą tez słychac na tej płycie w utworze "The Hours".
Ingrid Olava i aktorka Ellen Dorrit Petersen, żona Floettuma.
Ingar Hunskaar, w którego muzycznej biografii znajdujemy takie nazyw jak Kings Of Convenience, ST. Thomas, Serena Maneesh czy Jaga Jagazzist.
I na koniec jeszcze: zdobywca Grammy, Bob Katz.

Wypada mieć tylko nadzieję, że na kolejną aktywność The White Birch nie trzeba będzie znowu czekać 9 lat...