muzycy:
Harry Allen: tenor saxophone
Jan Lundgren: piano
Hans Backenroth: bass
Kristian Leth: drums

Editor's info:
Some musicians deserve more attention than they get. In this sentiment, the American jazz magazine Down Beat has a poll called “Talent Deserving Wider Recognition”. The American tenor saxophonist Harry Allen definitely belongs in this category. He is not widely known in Scandinavia despite his more than three dozen releases as bandleader. He is certainly not lazy when it comes to touring on both sides of the Atlantic. He is an old-fashioned traveling musician, happy to be hired with local musicians. Over the years many fine Scandinavian musicians – in this case Swedish pianist Jan Lundgren, likewise Swedish bassist Hans Backenroth, and Danish drummer Kristian Leth – have had the pleasure of Allen’s expertise, and a long-standing touring relationship with the aforementioned musicians has been documented on QUIETLY THERE, recorded during the Copenhagen Jazz Festival at STC Studios in the summer of 2014.

Harry Allen (born 1966) began playing accordion at the age of seven. Four years later he switched to clarinet, but soon substituted it with the tenor saxophone. “My father had been a drummer during the big band era, and he and Paul Gonsalves were close friends. Before joining Basie’s orchestra in the late 40’s he and my father had played together. And he is still one of my greatest inspirations along with Stan Getz. In my book, Stan Getz is one of the all-time greats. Technically as well as musically he is unique”, says Harry Allen. In the 80’s Allen studied at Rutgers University, where Kenny Baron, Sahib Shihab and Bob Minzer were among his teachers. He soon had enough gigs to make a living, and after a while drummer Oliver Jackson took him along to Europe. Since then Harry Allen has lived well as a touring jazz musician, but no matter how often he visits Europe, he never intends to leave New York, as so many other jazz musicians have done. “I just love New York. I c.......
more

Tak jest już na świecie, że niektórzy muzycy zasługują na więcej uznania, niż świat, krytycy czy nawet fani im oferują. Nie bez powodu amerykański DownBeat stworzył kategorię "Talent Deserving Wider Recognition" (czyli "talent zasługujący na szersze uznanie").
Amerykański saksofonista tenorowy Harry Allen z pewnością należy do tej kategorii muzyków, którzy stoją gdzieś z boku, wartko toczącego się głównego nurtu jazzu, prestiżowych festiwali i uznanych klubów. A nie ulegając chwilowym modom i pozostając wiernym obranej straightaheadowej stylistyce, w dużej mierze pozostaje także poza niezależnym, ukierunkowanym raczej na awangardę obiegiem muzycznym. Popularności nie sprzyja także jego zwyczaj niespiesznego podróżowania i bycia wciąż w trasie, często grając z lokalnymi, nieznanymi szerzej zespołami i muzykami. Ale taki właśnie jest Harry Allen, taka jak jego muzyka.

Nie bez przyczyny najbardziej znany i ceniony jest w Skandynawii – gdzie rozpoczęła się jego europejska przygoda, a przez lata cenieni skandynawscy muzycy (szwedzki pianista Jan Lundgren, szwedzki basista Hans Backenroth oraz duński perkusista Kristian Leth) byli jego stałymi partnerami. W tym właśnie składzie zaproszeni zostali w 2014 roku do udziału w festiwalu jazzowym w Kopenhadze. I wtedy też, w tamtejszym STC Studio zarejestrowali studyjny materiał.

Harry Allen przygodę z muzyką zaczynał od akordeonu w wieku siedmiu lat. Cztery lata później zmienił instrument na klarnet, ale szybko zastąpił go tenorowym saksofonem. Inspiracją dla niego był Stan Getz, który po dziś dzień pozostaje jednym z jego największych mistrzów. Ale w muzyce Allen nie stara się naśladować swoich mistrzów. I chociaż jego styl nie jest innowacyjny, to mając wielki talent do tworzenia prostych, melodyjnych tematów twórczo rozwija tradycję jazzowego mainstreamu. Gra jego zespołów poraża autentycznością, bo ta muzyka jest całym jego życiem.

Szwedzki pianista Jan Lundgren był .......
more