https://soundcloud.com/roots-magic

muzycy:
Alberto Popolla: clarinets
Errico DeFabritiis: alto saxophone
Gianfranco Tedeschi: double bass
Fabrizio Spera: drums
Luca Venitucci: organ, melodica, amplified zither

Editor's info:
This is one more proof that jazz, and blues for that matter, turned to be a universal language. Roots Magic is an Italian quartet, and yes, they play the Blues. A sort of Avant-Garde Blues, to be more exact. The group consists of Alberto Popolla – clarinets, Errico Defabritiis – alto sax, Gianfranco Tedeschi – double bass and Fabrizio Spera – drums, plus guest Luca Venitucci – organ. Two of the tracks of this album are from members of the band but the main content is formed by covers. Some come from the Delta Blues repertoire (Blind Willie Johnson, Charley Patton) and are submitted to unusual arrangements, and others were composed by distinguished Free Jazz. musicians like Julius Hemphill, Phil Cohran, John Carter, Sun Ra and Olu Dara, and Roots Magic squeeze the blues out of it. The concept is marvelous and the results are magnificent. A multiple picture including open form ballads, Afro-funk numbers and highly energetic free-jazz. Maybe only non-African-Americans could manipulate the tradition like this, but it does sound American. Thank God we live in a global village and history isn’t something to keep stored at a museum.

Są muzycy jazzowi, dla których nie ma jazzu bez bluesa. Wiele wskazuje na to, że jest to uzasadniona teza. Wystarczy wspomnieć takie płyty jak "Coltrane Plays The Blues" Johna Coltrane'a, "Some Blues But Not The Kind That's Blue" Sun Ra & His Outer Space Arkestra, "The Black Saint and The Sinner Lady" Charlesa Mingusa, dokonania Jamesa Blooda Ulmera, Johna Lurie'go aka Marvina Pontiaca czy w końcu "Heard You Twice The First Time" Branforda Marsalisa.

Kwintet włoskich muzyków, który przyjął nazwę Roots Magic nagrał porywającą płytę, która może stanowić kolejny ważny punkt orientacyjny w historii tych dwóch gatunków. Konwencja tej płyty polega na swoistym collage'u tych dwóch stylistyk (jazzu i bluesa), a nawet epok (tradycyjnego bluesa i epoki free jazzu). Wybitne umiejętności muzyków (ten skład wydaje się nie mieć słabego punktu, każdy muzyk wykorzystuje tu swój wielki potencjał) podporządkowane są tu formie i dramaturgii. A dzieje się tutaj wiele!
Roots Magic postawi na nogi tych, którzy dali sobie spokój z tradycją jazzową, z muzyki zespołu płynie coś, co w surrealistycznej formie stawia znak zapytania nad gatunkowymi podziałami, które włoscy rozrabiacy rozbijają w pył.

Wydawca anonsuje album "Hoodoo Blues" jako Avant-Garde Blues, jako fuzję wpływów Blind Willie'go Johnsona, Charley'a Pattona i free jazzowej wrażliwości spod znaku Juliusa Hemphilla, Phila Cohrana, Johna Cartera, Sun Ra i Olu Dary. Zaiste intrygujące to połączenie i znakomite nagranie, w którym znalazło się miejsce na przejmujący skowyt altowego saksofonu zestawiony z kontrabasem, granym smyczkiem, przywodzący na myśl "jazzowe modlitwy" Coltrane'a czy Freda Andersona ("Dark Was The Night" Blind Willie'go Johnsona). Tej płyty nie można przegapić!
autor: Andrzej Fikus