muzycy:
Kenny Garrett: alto saxophone, soprano saxophone, vocal, piano
Benito Gonzalez: piano
Corcoran Holt: bass
Marcus Baylor: drums
Rudy Bird: percussion
Ravi Best: trumpet
Vernell Brown: piano, vocal
McClenty Hunter: drums, vocal
Mark Whitfield Jr.: drums
Jean Baylor: violin
Carolin Pook: violin
Brian Sanders : cello
Jen Herman: viola

Editor's info:
For his third Mack Avenue Records release, Pushing the World Away, alto/soprano saxophonist, composer/bandleader Kenny Garrett literally had to “push away” a steady flow of distractions to get to the inner core of the album, shifting priorities in his schedule and diving deep into the essence of the music.

“I’m always writing, so coming up with the music wasn’t a problem,” says Garrett, who is arguably the most imitated alto saxophone player in jazz. “But I had been traveling a lot with my band, and I don’t rehearse new material on tour. Yet to record an album requires a lot of preparation and to conceptualize the music I had to push away to receive the blessings and gifts from these songs.”

On Pushing the World Away, Garrett continues to mature as a composer. As the late Mulgrew Miller, his close friend for many years, noted in a DownBeat feature on the saxophonist last year: “Kenny has always had a great sound from the beginning. He had his own unique sound, but [thanks to his compositions] that sound has transformed into a more captivating and lyrical voice.”
In all, Pushing the World Away features 12 tunes, all of which were composed by Garrett except for one cover—a superb, lyrical, odd-metered take on the Burt Bacharach/Hal David song “I Say a Little Prayer” (put on the musical map in 1967 as a huge AM radio pop hit for Dionne Warwick). “We played it at sound check while touring in Europe,” Garrett says. “And the people who were working in the venues always applauded. So we knew we had to include this on the album. It feels right.”

In last year’s DownBeat article, Garrett said, “You want to see growth in each album you record.” That’s certainly the case with Pushing the World Away, his 17th album as a leader, which captures the 52-year-old artist at the peak.......
more

JazzPress, 2013-10:
To płyta, której ukazania się oczekiwali zarówno najbardziej zagorzali miłośnicy twórczości Kenny’ego Garretta, pamiętający go z formacji Mercera Ellingtona, Woody’ego Shawa, Mulgrewa Millera czy w końcu Milesa Davisa, jak i nowi fani jednego z najciekawszych saksofonistów ostatnich lat, zauroczeni jego ostatnimi dokonaniami w rodzaju fenomenalnego albumu "Seeds From The Underground" (2012). Albumem tym w ubiegłym roku Kenny Garrett zawiesił poprzeczkę na wysokości nieosiągalnej dla wielu współczesnych artystów jazzowych, co wywołać mogło swego rodzaju niepokój o utrzymanie takiego poziomu na kolejnych albumach przez samego Garretta.

Już po pierwszym wysłuchaniu trzeciej płyty saksofonisty, opublikowanej pod szyldem prestiżowej wytwórni Mack Avenue zdecydowanie się uspokoiłem stwierdzając, iż na Pushing The World Away (taki tytuł nosi album, jaki ukazał się we wrześniu) mamy do czynienia z dźwiękami, jakie czarują już od pierwszych chwil rozpoczynającej płytę dynamicznej kompozycji „A Side Order of Hijiki”. Dynamiczna i niesforna melodyka, wspaniały, znany już doskonale z poprzedniej płyty pianista Benito Gonzales wygrywający charakterystyczne zawiroane strukturalnie impresje po szalonych partiach chorusowych Garretta i niezwykłe wrażenie tak oczywistego perfekcjonizmu.

O ile poprzedni album alcisty w całości stanowił jednoznaczny hołd dla mistrzów, którzy na poszczególnych etapach twórczości wywarli na saksofoniście szczególny wpływ, na nowej płycie znajdziemy dwie tytularnie dedykowane muzycznym guru Garreta kompozycje. Pierwsza z nich oparta jest na charakterystycznej rytmice i strukturze melodycznej, kojarzącej się ewidentnie z jednym z największych żyjących pianistów jazzowych świata: „Hey, Chick”.

Druga kompozycja-hołd to skoczna i emanująca gorącą południową rytmiką „J’ouvert” dedykowana nestorowi saksofonu jazzowego Sonny’emu Ro.......
more