muzycy:
Joris Rühl: clarinets, amplification
Joachim Badenhorst: clarinets, amplification
Eve Risser: prepared piano
Philip Zoubek: prepared piano
Julián Elvira: pronomos, subcontrabass flute
Pascal Niggenkemper: double bass, composition

nagrano:
All compositions by Pascal Niggenkemper.
Recorded on October 30, 2014 at Loft in Cologne by Christian Heck.
Mixed and mastered by Christophe Albertijn.

Editor's info:
... “an artificial world, in the midst of the ocean, accidentally created by men” ... Reports and images of floating garbage in the ocean, named the “seventh continent“ or the “Great Pacific garbage patch” called my attention, made me think and at the same time encouraged me to put this absurd reality The goal of this musical project is to make this „seventh continent? sing, hiss, whirr, buzz and scream. Creating a wall of sound and rhythm, from where colors, patterns, melodies, and improvisations arise. The sextet, exception of the double bass, into music. which includes musicians from France, Germany, Austria, Spain and Belgium, consists of two identical instrumented trios or three identical duos, with the which has the sub-contrabass flute as it's pendant.

Quoted by the New York City Jazz Record as ”one of the most adventurous bassists on the scene” double bassist Pascal Niggenkemper takes us with his new album „Talking Trash? into wondrous musical territories as reports and images of floating garbage in th e ocean, named “the Great Pacific Garbage Patch” or “le 7eme continent" called his attention and encouraged him to put this absurd reality into music. In this new opus, two clarinetists, Joris Rühl and Joachim Badenhorst and two pianists applying preparations, Eve Risser and Philip Zoubek, join Niggenkemper and flutist Julián Elvira in an intriguing “different twins” concept. The sextet is presented by the composer as "two identical instrumented duos or three identical duos, with the exception of the double bass, which has the sub-contrabass flute as its pendant." Exploring unusual landscapes.

"Najnowsza płyta niemieckiego kontrabasisty Pascala Niggenkemper zarejestrowana została w sekstecie (w "Ideonella Sakaiensis" nawet septet - na drugim kontrabasie dołącza Constantin Herzog). Niggenkemper wraz z zespołem tworzy tutaj niezwykłe, postindustrialne pejzaże, frapujące swoją transową strukturą i chropawą faktura brzmienia.

To jedna z piękniejszych płyt z muzyką lokującą się gdzieś na granicy muzyki improwizowanej i współczesnej kameralistyki. W swoich kompozycjach Niggenkemper rzeźbi w dźwięku pełne trzasków i zgrzytów, delikatnie dronowe struktury, stanowiące dźwiękową ścianę. Na jej tle czasami rozgrywa się opowieść pełna przybrudzonych, chropawych brzmień. Ale też czasami sama dźwiękowa ściana, gęsto tkana z licznych preparacji fortepianowych (Eve Risser oraz Philip Zoubek na dwóch preparowanych fortepianach) czy kontrabasowych jest sednem kompozycji. Jest to cudowne tchnienie dźwiękowej przestrzeni, w której konstruowaniu - Niggenkemper udowadnia to tutaj nie po raz pierwszy - nie ma on sobie równych.

Kompozycje jego nie składają się z konkretnych dźwięków i form - zawsze interesuje go bardziej faktura niż konkretne dźwięki. Te zależą od muzyków, detale pozostawia swoim partnerom. Jego interesuje tkanka, a nie konkretna linia, melodia, rytm. To zdaje się mieć dla niego mniejsze znaczenie. I przez to właśnie muzyka jego zespołu ma ten niesamowity, kolektywny charakter. Może powstać tylko w grupie świetnie znających się artystów, tych konkretnych osób, pojmujących zamysł kompozytora, rozumiejących ideę. No i wkładających w muzykę swoją własną kreatywną osobowość.

Niggenkempera inspiruje współczesność - wizja śmieci dryfujących w oceanie; bakterie, które są w stanie trawić tworzywo sztuczne powszechnie znane jako PET (Ideonella sakaiensis); czy też wysp powstających z pływających w oceanach przedmiotów. Ale przy tych wszystkich inspiracjach, przy nieczystych dźwiękach i preparowanych zgrzytach, muzyka kontrabas.......
more