muzycy:
Tony Malaby: tenor and soprano saxophones
Ben Monder: guitar
Eivind Opsvik: double bass
Nasheet Waits: drums

All music by Tony Malaby.
Recorded March 16th, 2015 at Systems Two by Joe Marciano and Max Ross
Mixed by Eivind Opsvik
Mastered by Nate Wood

Editor's info:
One critic said it all: if someone like Joe Lovano is the jazz equivalent to The Beatles, than Tony Malaby’s rock analogy are The Rolling Stones. What does that mean? Simple, it means that the saxophonist and composer leading the band Paloma Recio is a wild card, always doing what you don’t expect him to do. If you still think that categories like “mainstream” and “avant -garde” are at war with each other, think again. To Malaby, they’re two sides of the same coin or not even that: he brings the jazz tradition to an approach committed to open form and he deals experimentally with history, his own history as a first generation Mexican-American born. His band with Ben Monder, Eivind Opsvik and Nasheet Waits play Hyspanic-tinged melodies with an African-American envelope, but preferring to use graphic notation instead of conventional scores. This way, he doesn’t define anything too much and he frees harmony and improvisation from fixed constraints. The music sounds fresh, alive and vibrant, new but with deep roots in jazz soil. And yes, “Incantation Suite” is very different f rom the homonymous CD by the quartet, released in 2009: the future touched it. Let it touch you too.

spontaneousmusictribune.blogspot.com:
Bardzo jazzowa, nowojorska produkcja z Tony Malabym, jako zasadniczym tytułem wykonawczym. Temu już nie młodemu saksofoniście przypiąłem onegdaj łatkę bardzo kompetentnego rzemieślnika i niech tak już pozostanie. Do kwartetu Paloma Recio zaprosił sprawną sekcję (Opsvik, Waits) i ciekawego gitarzystę z prądem Ben Mondera. Z jego chwilami bardzo nieśpieszną narracją zetknąłem już jakieś dwadzieścia lat temu, gdy jako początkujący fan dźwięków nieoczywistych, z lubością zachwycałem się nowojorską sceną Downtown.

Inkantacje przynoszą cztery fragmenty improwizacji o jasno zarysowanych parametrach i bez zbędnych niedomówień, pozwalają z łatwością przez siebie przebrnąć. Po prawdzie dziwna i nierówna to płyta. Nieznośnie swingujące i banalnie serwowane tematy (o zgrozo, bliskie krainie łagodności nieomal!), potrafią przeradzać się w bardzo intrygujące improwizacje, zwłaszcza w duecie sax-gitara. Raz potrafią osiągnąć intensywność iście free jazzową, okraszoną naprawdę piorunującymi improwizacjami (Malaby!), innym razem – wykorzystując ową nieśpieszną narrację Mondera – potrafią pięknie odjechać w odmęty, pachnącej odrobiną szaleństwa, smakowitej psychodelii.
autor: Andrzej Nowak

Editor's info:
One critic said it all: if someone like Joe Lovano is the jazz equivalent to The Beatles, than Tony Malaby’s rock analogy are The Rolling Stones. What does that mean? Simple, it means that the saxophonist and composer leading the band Paloma Recio is a wild card, always doing what you don’t expect him to do. If you still think that categories like “mainstream” and “avant -garde” are at war with each other, think again. To Malaby, they’re two sides of the same coin or not even that: he brings the jazz tradition to an approach committed to open form and he deals experimentally with history, his own history as a first generation Mexican-American .......
more