muzycy:
Joëlle Léandre: double bass
Fred Frith: electric guitar
Alvin Curran: piano, synthesizer, samples
Urs Leimgruber: tenor saxophone, soprano saxophone

Editor's info:
This is powerful music, even dangerous. Not just because of this quartet’s name - MillsMusicMafia (aka MMM) - which offers some irreverent tendencies among its musicians. It is dangerous because of its suggestive power on us, a power that transcends the music, forming it into a deep spiritual experience one that may motivate us to kick out habits, beliefs, even regimens. Eyal Hareuveni, excerpt from the liner notes

O brzmieniu tego kwartetu tak naprawdę decydują dwie osobowości kontrabasista Joëlle Léandre oraz grający tu na gitarze Fred Frith.

Joëlle Léandre stoi w pierwszym szeregu wpływowych postaci współczesnej muzyki klasycznej. Dla Leandre utwory tworzyli m.in. John Cage, czy włoski kompozytor i surrealista Giacinto Scelsi. Pochodząca z Prowansji artystka ma w swoim dorobku współpracę z Ensemble InterContemporain Pierre’a Bouleza, czy wielkim rewolucjonistą współczesnego baletu, Mercem Cunnighamem. Léandre muzyczną edukację rozpoczęła od nauki gry na flecie i fortepianie. Jednak, za namową nauczyciela muzyki, zdecydowała się poświęcić się kontrabasowi. Po nauce w paryskim konserwatorium, Léandre otrzymała stypendium, które umożliwiło jej dalszą edukację w Nowym Jorku w czasie, gdy artystyczna scena miasta była wciąż niezwykle płodna i nowatorska. To właśnie tam zetknęła się z pionierską twórczością tzw. szkoły nowojorskiej: Mortona Feldmana, twórcy „otwartej formy” Earle’a Browna, czy wspomnianych już Giacinto Scelsiego czy Johna Cage’a. Ten ostatni w życiu Léandre miał odegrać niebagatelną rolę. Twórcę „Imaginary Landscape No. 4” Léandre wspomina: „John Cage pozostanie na zawsze moim duchowym ojcem. Sprawił, że zaczęłam słuchać świata wokół mnie, pozwoliłam być dźwiękowi tym czym w istocie jest. Dał mi pewność siebie, Był też pierwszym, na którego twarzy dostrzegłam uśmiech po wykonaniu mojej kompozycji „Taxi” (1981) w auli Columbia University. Wciąż to pamiętam!”. Gdy przychodzi do doboru muzycznych środków, Léandre nie boi się eksperymentu. Francuzka ma na swoim koncie jeden z najdziwniejszych, nawet jak na standardy muzyki improwizowanej, albumów. „Les domestiques”(1988) – album nagrany wspólnie z Jonem Rosem, stanowi nie więcej niż zestaw dźwięków wydawanych przez przedmioty codziennego użytku. Już sama okładka zwiastowała, co nas czeka. Na rozstawionej obok garnków p.......
more