https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_nibKAGhXAGHC6wP2Z0gnw2k7MfBdpFlxc

Editor's info:
This is a meeting written in the psychedelic sky. Everything seemed to announce it Ion the paths of the Portuguese stoner rock band Black Bombaim and of the German free jazz saxophonist Peter Brotzmann. The trio used to combine a saxophone to their music, usually choosing Rodrigo Amado, a first line figure of the jazz scene in Portugal, and also the late Steve Mackay, the tenor we hear on the pioneering (in what concerns this kind of mixtures) “L.A. Blues”, by Iggy Pop &The Stooges. Brotzmann had multiple experiences in the proximities of rock, from the group Last Exit, with Sonny Sharrock, Bill Laswell and Ronald Shannon Jackson, to Full Blast, in the company of Marino Pliakas and Michael Wertmuller, going through his partnerships with his son Caspar Brotzmann and with Fushitsusha, the band lead by Keiji Haino. The curious thing, in this collaboration, is that the guitarbass- drums power trio never goes out of their track to meet Brotzmann half way and their guest doesn’t try any compromise to approach them. Putting it very simply: it wasn’t necessary. Listening to this CD, we finally discover that there’s not much separating rock and jazz, at least when dealing with factors like jamming, exploring sound and having a cosmic understanding of creative freedom. Final result: this is one of the discographic pearls of the year 2016.

muzycy:
Ricardo Miranda: electric guitar
Tojo Rodrigues: bass
Paulo Gonçalves: drums
Peter Brotzmann: saxophones

Brzmienie Petera Brötzmanna znane jest chyba każdemu fanowi awangardowego jazzu i nikomu kto słucha takiej muzyki bliżej przedstawiać go nie trzeba. Od lat jest uważany za jednego z najważniejszych przedstawicieli free jazzu i muzyki improwizowanej. Jego styl cechuje ostry, nieokrzesany ton, ale też skupiona liryczność. Energiczny sposób improwizacji bywa ponoć czasami nazywany "brötzen" od jego nazwiska, co dodatkowo przysłużyło się nadaniu mu przydomku "najgłośniejszego saksofonisty świata". Barwa tonu Brötzmanna jest bardzo bezpośrednia, a jego solówki często osiągają dużą intensywność. Nie opuszcza on jednak tradycyjnych struktur jazzowych; motywy odgrywają ważną rolę w jego muzyce, a improwizacje są często oparte na komponowanej melodii. Te cechy są bliskie stylowi gry Alberta Aylera, którego można uznać za największe źródło inspiracji Brötzmanna.

Przez lata współpracował m.in. z Anthonym Braxtonem, Sonnym Sharrockiem, Donem Cherrym, Cecilem Taylorem, Frankiem Wrightem, Kenem Vandermarkiem, Matsem Gustafssonem, Billem Laswellem, Mikołajem Trzaską czy całą plejadą japońskich improwizatorów. W jego zespołach na początku lat osiemdziesiątych grywał John Zorn. Na czym jednak polega fenomen jego osobowości, że właściwie grając to samo na przestrzeni dekad tworzy coraz to nowe, fascynujące i niezwykłe projekty z coraz to młodszymi muzykami? Jak chyba nikt - no może obok Johna Zorna - potrafi on wykrzesać z partnerów moc i energię, o którą chyba nawet oni sami siebie nie podejrzewają. Tak jest też w przypadku nagrania z portugalskim zespołem Black Bombaim. Młodzi Portugalczycy tworzą tu prawdziwą dźwiękową ścianę o którą - niczym o rafy - rozbija się gra Brötzmanna. Niezmiernie trudno jest bowiem wejść na poziom intensywności, na którym gra niemiecki mistrz. A bez takiej umiejętności nie nawiąże się nim dialogu, nie wywoła interakcji. Trzeba zacisnąć zęby i dać z siebie wszystko, tak by muzyka była jakimś katharsis dla samego twórcy, by schodząc ze sce.......
more