The socio-political situation in Europe in the second half of the 19th and the early 20th centuries facilitated the development of national identities and distinctiveness of individual nations. (...) A significant role in this field fell to music. Historians of music differentiate between two distinct trends; the mainstream current and the peripheral trend (the latter being also labelled ‘national‘), in which the social role of music was fundamental. References to a nation’s past, its heroes, literature, customs, language and folklore resulted in development of national schools (styles) of composition such as: Spanish (Sarasate, Albéniz, Granados), Scandinavian (Gade, Grieg, Sinding, Sibelius), English (Parry, Stanford, Mackenzie), Czech (Smetana, Dvořák), Hungarian (Erkel, Mosonyi), Russian (Glinka, ‘The Mighty Handful’), Polish (Chopin, Moniuszko).

Jerzy Zajączkowski

Sytuacja społeczno-polityczna Europy drugiej połowy XIX wieku i początków wieku XX sprzyjała rozwojowi tożsamości i poczucia odrębności poszczególnych narodów. (...) Muzyce przypadła niebagatelna rola na tym polu. Historycy muzyki wskazują na dwa wyraźne nurty: główny i peryferyjny, tzw. narodowy, w którym istotna była społeczna funkcja muzyki. Odwoływanie się do przeszłości narodu, jego bohaterów, literatury, obyczajów, języka i folkloru zaowocowało powstaniem szkół (stylów) narodowych: hiszpańskiej (Sarasate, Albéniz, Granados) skandynawskiej (Gade, Grieg, Sinding, Sibelius), angielskiej (Parry, Stanford, Mackenzie), czeskiej (Smetana, Dvořák), węgierskiej (Erkel, Mosonyi), rosyjskiej (Glinka, „Potężna Gromadka”) czy polskiej (Chopin, Moniuszko).

Jerzy Zajączkowski