https://soundcloud.com/cdaccord/sets/acd-235-different-things

Korngold, Rota, Schnittke, Glass – four different artistic personalities. Each of these composers was active in totally different conditions; and therefore their life circumstances and consequently their artistic choices are incomparable. What may connect Korngold and Nino Rota are their early debuts as composers – both were prodigies. Seeking analogies in the lives of Alfred Schnittke and Philip Glass would come to naught.

There is, however, another common denominator for their work – all of them were hugely successful in writing film music. Korngold codified its modern canons ruling to this day. Without Nino Rota it would be difficult to imagine Federico Fellini’s masterpieces. Alfred Schnittke found in the realm of cinema a domain of relative artistic freedom; Philip Glass a platform for his ambitiously non-clichéd art, opposing the musical mainstream of the last decades of the 20th century and the first decades of the 21st century. Is this a sufficient reason to compare their non-cinematographic compositions for violin and piano? If not, one could find another one, as each of the four pieces in its unique way runs a dialogue with the past.

Korngold, Rota, Sznitke, Glass – cztery różne osobowości twórcze. Każdy z tych kompozytorów działał w diametralnie innych warunkach; okoliczności ich życia, a przez to też podejmowane artystyczne wybory, porównywalne nie są.

Korngolda i Nino Rotę łączyć może wczesny debiut kompozytorski – obaj byli cudownymi dziećmi. Szukanie analogii w życiorysach Alfreda Sznitkego i Philipa Glassa spaliłoby na panewce. Jest jednak inny wspólny mianownik dla ich dorobku – wszyscy z wielkim powodzeniem komponowali muzykę filmową. Korngold kodyfikował jej nowoczesne, do dziś obowiązujące kanony. Bez Nino Roty trudno wyobrazić sobie arcydzieła Federica Felliniego.

Alfred Sznitke odnalazł w przestrzeni X Muzy krainę względnej swobody twórczej, Philip Glass – platformę dla sztuki ambitnie niesztampowej, stojącej w opozycji do głównego muzycznego nurtu ostatnich dekad XX i pierwszych XXI wieku. Wystarczający to powód, by zestawić ich niefilmowe kompozycje na skrzypce i fortepian? Jeśli nie, to można wskazać inny – każdy z tych czterech utworów we właściwy sobie sposób prowadzi dialog z przeszłością.

Tracklista:

Erich Wolfgang Korngold (1897–1957)
Vier Stücke aus der Musik zu Shakespeares Viel Lärmen um nichts / Cztery fragmenty z muzyki do sztuki Wiele hałasu o nic Szekspira op. 11 (1918–19)
1. Mädchen im Brautgemach
2. Holzapfel und Schlehwein (Marsch der Wache)
3. Gartenszene
4. Mummenschanz (Hornpipe)

Nino Rota (1911–1979)
Sonata G-dur na skrzypce i fortepian (1936–37)
5. Allegretto cantabile con moto
6. Largo sostenuto
7. Allegro assai moderato – Tempo vivace

Alfred Schnittke (1934–1998)
Suita w dawnym stylu na skrzypce i fortepian (1972)
8. Pastorale
9. Ballet
10. Minuet
11. Fugue
12. Pantomime

Philip Glass (*1937)
Sonata na skrzypce i fortepian (2008)
13. I. ± = 120
14. II. ± = 72–74
15. III. ± = 112–120