The music of the English Virginalists (virginal is a smaller variety of harpsichord) dating back to the turn of the 16th and 17th centuries served as an inspiration for the French harpsichord style, which, after several years, returned to Great Britain, already as French music. It was adopted in such a mature form by the most outstanding composer born in England. Henry Purcell, conscious of the music’s sources, enriched it with subsequent references to native musical traditions and with his own original compositional technique. The extremely meticulous interpretations of eight harpsichord suites by Purcell, performed by Ewa Rzetecka-Niewiadomska, convincingly confirm the artistry and aesthetic value of these compositions, plenty of charm and stylistic treats, which, however, due to extra-musical reasons, are on the margin of the mainstream of the history of music.
Twórczość wirginalistów angielskich (wirginał to mniejsza odmiana klawesynu) z przełomu XVI i XVII stulecia była inspiracją francuskiego stylu klawesynowego, który po kilkudziesięciu latach, już jako muzyka francuska, powrócił na Wyspy. W takiej dojrzałej formie został zaadoptowany przez najwybitniejszego kompozytora urodzonego w Anglii. Henry Purcell, świadom źródeł tej muzyki, wzbogacił ją kolejnymi nawiązaniami do rodzimych tradycji muzycznych i własną oryginalną techniką kompozytorską.
Nadzwyczaj staranne interpretacje ośmiu suit klawesynowych Purcella, dokonane przez Ewę Rzetecką-Niewiadomską, przekonująco potwierdzają kunszt i estetyczną wartość tych, pełnych uroku i stylistycznych smaczków, kompozycji, które jednak z powodów pozamuzycznych, znalazły się na marginesie głównego nurtu dziejów muzyki.