muzycy:
Boštjan Simon: saxophones, electronics
Stephan Meidell: guitar, bass, percussion, electronics
Luis Candeias: drums, percussion

Editor's info:
«Lean back and give it time to grow», asks Velkro to the listener in the liner-notes of their new CD, “Too Lazy to Panic”. In fact, the compositions by the trio with Bostjan Simon, Stephan Meidell and Luís Candeias need your attention to develop. They may be intense, but there’s no hurries. This hybrid of jazz with psychedelic jamming rock and experimental electronic music – mostly, the kind of electronica triggered by a guitar – is slow, and even when things start to get agitated you feel that behind all the unquietness is a steady heartbeat. It seems that someone is watching you, immobile, from the shadows, and yes, that’s a dark feeling, in spite of all the colors called to action. There are beautiful melodies and there are harsh noises, there are contagious grooves and there are abstract dreamy sequences – everything searching for a balance and only finding it precariously. The music is always at the imminence to fall, but keeps flowing and flowing, hypnotically imprisoning us inside.

Bardzo się cieszę, że Velkro nie spoczywa na laurach, ale aktywnie eksploruje coraz to nowe dźwiękowe przestrzenie. Bo poza Fire! Matsa Gustafssona nikt tak jak oni nie potrafi grać trans-idiomatycznej muzyki czerpiącej z jazz, transu, elektroniki, free improv'u, noise'u, rocka, metalu i Bóg wie czego jeszcze. Ja bowiem nie potrafię przypisać jednoznacznie słoweńsko (saksofonista Bostjan Simon) - norwesko (Stephan Meindell - gitara, bas, elektronika) - portugalskiej (perkusista Luis Cardeias) kapeli to jakiegokolwiek muzycznego gatunku.

Saksofon tworzy tu warstwę melodyczną, ale i jednocześnie wypełnia tą muzykę mięsistym brzmieniem. Gitara i elektronika Meindella nadają drapieżny, mroczny pazur, ale czasem budują też napięcie poprzez zapętlenie i stopniowe przyspieszanie poszczególnych, krótkich fraz i riffów. Gdyby nie wyraźnie rockowy charakter, można by nawet zaryzykować odwołania do minimalizmu czy muzyki repetytywnej spod znaku Philippa Glassa. A tak, bardziej niż Glass, pobrzmiewają tu dokonania Morphine (piosenkowy charakter, no i skład) i Archive (trans i elektronika), i chyba właśnie w ich kręgu trzeba szukać inspiracji dla muzyki tria Velkro. Muzyka jest przy tym otwarta, czasami liryczna, czasem słodko-gorzka, czasem histerycznie mroczna, zawsze - uwodzicielska.

Gdy słucham tego nagrania, wszystko tu zdaje mi się brzmieć świeżo i cudownie, koncepcja muzyczna jest bardzo, bardzo starannie przemyślana i pozostaje mieć nadzieję, że będziemy mogli systematycznie cieszyć się nagraniami tego zespołu. Suma summarum - tak samo jak na pierwszej płycie, tylko bardziej!
autor: Marcin Jachnik
Copyright © 1996-2017 Multikulti Project. All rights reserved