muzycy:
Achille Succi: bass clarinet
Julian Arguelles: tenor and soprano sax
Samo Salamon: guitar
Pascal Niggenkemper: bass
Roberto Dani: drums
Christian Lillinger: drums

Editor's info:
Here is one more live recording of the Ljubljana Jazz Festival, featuring the Slovenian guitarist, and former John Scofield’s student, who is unanimously pointed out as one of the most defying players today in Europe: Samo Salamon. The Sextet is of transnational constitution, putting together the cream of the European scene, namely a British, Julian Arguelles, two Italians, Achille Succi and Roberto Dani, a French-German, Pascal Niggenkemper, and a German, Christian Lillinger. The presence of two drummers was an old Salamon’s aspiration, as it was the desire to have with him, for the first time, an «amazing» (his own adjective) double bassist like Niggenkemper and to continue to work with Succi, who contributed to another album by the composer of “The Colours Suite”, “Ornethology”. Being each one of the participants specially picked for this project, Samo Salamon wrote the suite thinking about the personalities of these musicians. This was the modus operandi of Duke Ellington, and there’s something of that heritage here, namely the combination of complex harmonic and rhythmic motives with open improvisation, the results giving us the «feel of a living organism». In two words: powerful music, not to be missed.

Oto jeszcze jedno nagranie w katalogu portugalskiej oficyny Clean Feed zarejestrowane podczas koncertów Festiwalu Jazzowego w Ljubljanie. Tym razem bohaterem jest sekstet słoweńskiego gitarzysty Samo Salamona. To właśnie o nim John Scofield (Salamon był wcześniej jego studentem) zwykł mawiać, że jest najbardziej uzdolnionym i fascynującym gitarzystą europejskiej sceny jazzowej. Sekstet ma konstytucję ponadnarodową, łącząc ponad pokoleniowymi i narodowymi granicami to co najlepsze na europejskiej scenie jazzowej: Brytyjczyk, saksofonista, Julian Arguelles; dwóch Włochów: Achille Succi i Roberto Dani; reprezentujący Francję i Niemcy Pascal Niggenkemper oraz berlińczyk Christian Lillinger. Obecność dwóch perkusistów była to sprawdzony już wcześniej pomysł Salamona, ale chyba po raz pierwszy obsadzają w roli basisty niesamowitego jak Niggenkempera zastosował pomysł także z podwójnym kontrabasem. Bo chociaż to muzyk jeden, ale brzmienie, inwencja, no i unikatowa technika gry sprawia, iż słuchaczom dźwięk basu wprost dwoi się w uszach. Do tego jeszcze przetwarza on dźwięk i preparuje instrument, więc spectrum brzmienia poszerza się niesamowicie.

Samo Salamon zaangażował dwóch bardzo, bardzo doświadczonych saksofonistów. I uczynił to nie bez powodu. Kontynuuje on bowiem swoją muzykę w sposób w jaki budował ją choćby Duke Ellington - łączy bardzo skomplikowane motywy harmoniczne i rytmicznych z zupełnie otwartą improwizacją, co daje słuchaczom odczucie potęgi konstrukcji muzyki i brzmienia, ale też wrażenie dotknięcia zespołu jako osobnego, żywego organizmu. Bo gdy partnerzy mają doświadczenie i kreatywność, i potrafią poruszać się sprawnie w gąszczu rytmicznych i harmonicznych zmian, brzmią jak sprawna, ale nie bezduszna maszyna. W dwóch słowach: potężna i fantastyczna muzyka, której nie wolno przegapić.
autor: Józef Paprocki
Copyright © 1996-2017 Multikulti Project. All rights reserved