https://youtu.be/56SJhX83duQ
https://youtu.be/6NXqvli1lhg

Altın Gün are:

Ben Rider (guitar)
Daniel Smienk (drums)
Erdinç Ecevit (synths, saz, vocals)
Gino Groenveld (percussion)
Jasper Verhulst (electric bass)
Merve Daşdemir (vocals, keys)

Following their hotly tipped 2018 debut album “On” – Altın Gün returns with an exhilarating second album. “Gece” firmly establishes the band as essential interpreters of the Anatolian rock and folk legacy and as a leading voice in the emergent global psych-rock scene. Explosive, funky and transcendent.

The world is rarely what it seems. A quick glance doesn’t always reveal the full truth. To find that, you need to burrow deeper. Listen to Altın Gün, for example: they sound utterly Turkish, but only one of the Netherlands based band’s six members was actually born there. And while their new album, Gece, is absolutely electric, filled with funk-like grooves and explosive psychedelic textures, what they play – by their own estimation – is folk music.

“It really is,” insists band founder and bass player Jasper Verhulst. “The songs come out of a long tradition. This is music that tries to be a voice for a lot of other people.”

While most of the material here has been a familiar part of Turkish life for many years – some of it associated with the late national icon Neşet Ertaş – it’s definitely never been heard like this before. This music is electric Turkish history, shot through with a heady buzz of 21st century intensity. Pumping, flowing, a new and leading voice in the emergent global psych scene.

“We do have a weak spot for the music of the late ‘60s and ‘70s,” Verhulst admits. “With all the instruments and effects that arrived then, it was an exciting time. Everything was new, and it still feels fresh. We’re not trying to copy it, but these are the sounds we like and we’re trying to make them our own.”

And what they create really is theirs. Altın Gün radically reimagine an entire tradition. The electric saz (a three-string Turkish lute.......
more

Recenzja Bartka Chacińskiego (Polifonia/Polityka):

Drużyna niby turecka, ale jednak trochę holenderska, bo zespół działa w Amsterdamie, a założyciel Altın Gün, basista Jasper Verhulst, był po prostu fanem anatolijskiego rocka i chciał taką muzykę grać. W pierwszym momencie dużo więc zależy od tego, czy i my taką muzykę lubimy – jeśli nie, oswajanie się z konwencją może zająć chwilę. Kto lubi, prawdopodobnie zakocha się od pierwszego odsłuchu, bo turecki saz znakomicie mija się tu z gitarą elektryczną, sekcja gra funkowo, w stylu lat 70., zresztą w finale płyty zespół przez chwilę brzmi wręcz jak światowe gwiazdy estrady tamtej epoki, czyli Abba. Poza tym fragmentem mamy śpiewaną po turecku głosem kobiecym lub męskim (wymiennie: Merve Daşdemir i Erdinç Yıldız Ecevit, grający też na sazie i instrumentach klawiszowych) podrywającą do tańca muzykę, która wprost przypomina konkretne piosenki z popowej sceny Anatolii – kompozytorski wkład własny szóstki instrumentalistów pozostaje symboliczny, sprowadza się właściwie do wyimprowizowanego Şoför Bey. A współczesność w coverach sygnalizują tylko – bezbłędne skądinąd – interwencje syntezatora. Ale całość i tak broni się świetnie przed zarzutami o bezczelne odtwarzanie brzmień idoli Verhulsta. I słucha się tego bardzo przyjemnie.