https://youtu.be/iBvol2KHdyQ

Libretto: Wojtek Zrałek-Kossakowski / Adam Stoyanov
Directing and dramaturgy: Wojtek Zrałek-Kossakowski / Michał Mendyk
Choreography: Karol Tymiński
Music: Robert Piotrowicz
Film directing and cinematography: Zuzanna Solakiewicz / Zvika Gregory Portnoy

The intuition about what the world of the Deaf could look like came at the very end. After going through all of the obligatory points in these kinds of projects: about exclusion, clash of cultures, violence and liberation. A shadow of an understanding flickered into existence in a moment of greatest misunderstanding—when the hearing musicians, directors, librettists and the Deaf actors, poets and dancers were unable to create an ending together for the “Opera for the Deaf”, a piece they had been all working on. That is why the performance, which premiered in November 2018 at the STUDIO The¬atre Gal¬lery in Warsaw, has two different endings and essentially tells two different stories, although they share the same order of scenes, images and sounds. The problems is not only the fact that they mean something entirely different to the two groups of viewers, but also that they are experienced by them in an entirely different way. The Deaf do not hear sounds, but they can feel many of them. Thus, baroque opera, disco or heavy metal are not perceived as beautiful or ugly, but rather as pleasant or unpleasant.

A different experience of reality brings with it a radically different method of describing it. The world of sign language is far more matter-of-fact, plastic, emotional, and far less conventional, metaphoric, abstract. Its specific sublimation, sign poetry, can be described as a unique hybrid of literature, pantomime and dance. In its essence it remains untranslatable into the concepts of the hearing world to the same degree as the categories of “harmony” or “melody” cannot be translated into sign language. As.......
more

Libretto: Wojtek Zrałek-Kossakowski / Adam Stoyanov

Reżyseria / dramaturgia: Wojtek Zrałek-Kossakowski / Michał Mendyk

Choreografia: Karol Tymiński

Muzyka: Robert Piotrowicz

Reżyseria filmu i zdjęcia: Zuzanna Solakiewicz / Zvika Gregory Portnoy



Intuicja, czym w ogóle może być świat Głuchych, przyszła na sam koniec. Po przerobieniu wszystkich obowiązkowych w tego typu przedsięwzięciach punktów: o wykluczeniu, zderzeniu kultur, wykluczeniu, przemocy i wyzwoleniu. Cień zrozumienia pojawił się w chwili największego nieporozumienia - gdy słyszący muzycy, reżyserzy i libreciści oraz Głusi aktorzy, poeci i tancerze nie zdołali wykreować wspólnego zakończenia dla tworzonej razem „Opery dla Gluchych”. Spektakl, którego premiera odbyła się w listopadzie 2018 roku w warszawskim Teatrze Studio, ma więc dwa różne zakończenia i w gruncie rzeczy opowiada dwie zupełnie różne historie, choć porządek następujących po sobie scen, obrazów i dźwięków jest jeden.

Sęk w tym, że nie tylko znaczą one zupełnie co innego dla dwóch grup odbiorców, ale także są przez nich całkowicie odmiennie doświadczane. Owszem, Głusi nie słyszą dźwięków, ale wiele z nich odczuwają. Opera barokowa, disco czy heavy metal nie są więc dla nich piękne ani brzydkie, lecz przyjemne albo niemiłe.

Inne doświadczenie rzeczywistości przynosi jej radykalnie odmienny opis. Świat języka migowego jest o wiele bardziej konkretny, plastyczny, emocjonalny, o wiele mniej - konwencjonalny, metaforyczny, abstrakcyjny. Stanowiącą jego szczególną sublimację, poezję migową opisać można jako unikatową hybrydę literatury, pantomimy i tańca, choć w istocie pozostaje ona nieprzekładalna na pojęcia świata słyszących w takim samym stopniu, jak kategorie „harmonii” czy „melodii” na symbole języka migowego. Jak słusznie zauważył Oliver Sachs, kluczową i bardzo muzyczną, a przy tym nie.......
more