https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_nGNJvTKlSsvEiRaQozyYsJizXMIgqlg84


Charles Lloyd: tenor sax, flute
Keith Jarrett: piano
Ron Mcclure: bass
Jack DeJohnette: drums

Editor's info:
Montreux 1967 - With Charles, it all started with an autograph…

As we all know, one small moment in a life can have incalculable and unexpected effects... June 18, 1967, thanks to parents who adored Jazz and who certainly would not have missed the arrival of a new festival at their doorstep, I found myself with festival program in hand, prodded along by my father, going up sheepishly and asking for an autograph from this tall and very impressive man by the name of Charles Lloyd. I still remember his reaction: first surprised, then charming, warm, attentive, and... concerned. He took his time and said lots of very nice things to me that although I didn’t understand in words, I did with my heart! That day I told myself that Jazz was a very fine music indeed if you met people so vibrant and... cool!

Over the decades, not only has Jazz taken a primordial place in my life, but various encounters along with contacts developed over the decades would have it that almost magically, the different actors of that first edition of the Montreux Jazz Festival have become key people in my life: they are Pierre Grandjean, producer and soundman with Radio Suisse Romande at the time (and my predecessor at my post of Jazz Producer); René Langel, saxophonist (well, well!), journalist and co-founder of the Montreux Jazz Festival alongside Claude Nobs and Géo Voumard; and... Charles Lloyd, musician and bosom buddy with whom I’ve gotten together more often than one could hope for during more than fifty years of concerts, reunions and memorable feasts!

The scene was set, and it is due to this original "friendship connection" that Dorothy and Charles Lloyd asked me to organize a virtual gathering on behalf of these three "mates" from ’67. After long negotiations, the result is the publication of this concert, both historic and influential (for many)! Pierre and René were, as always, faithful to the cal.......
more

Kwartet, który istniał zaledwie trzy lata na trwałe zapisał się w historii muzyki. Gdy pod koniec 1966 roku do Charlesa Lloyda, który dopiero, co przeprowadził się do Nowego Jorku dołączył Jack DeJohnette, Keith Jarrett i Cecil McBee, później zastąpiony przez Rona McClura, nikt nie mógł przewidzieć, że powstał oto jeden z najważniejszych zespołów jazzowych. Te trzy lata, do 1969, kiedy kwartet został rozwiązany, wypełnione były wieloma (kilka setek) koncertami na całym świecie. Jak sam w wywiadzie dla Jazz Forum mówi o tym doświadczeniu Lloyd "... graliśmy wtedy wyczerpujące trasy codziennie przez cały rok. Mieliśmy sześć czy siedem długich tras w Europie, występowaliśmy na Dalekim Wschodzie, w USA graliśmy w college’ach, w Fillmore West i Fillmore East. Rok 1969. Nie wytrzymywałem tej intensywności, faszerowałem się różnymi dragami i to uzależnienie zaczęło przeszkadzać mi w mojej pracy...".

Otrzymujemy oto do rąk historyczny zapis koncertu amerykańskiego kwartetu Charlesa Lloyda z Keithem Jarrettem (p), Ronem McClure (b) i Jackiem DeJohnette’em (dr), który zarejestrowany został podczas Montreux Jazz Festival 1967. Warto dodać, że w tym samym roku ten sam kwartet zawitał do Polski. Ich sensacyjny koncert na Jazz Jamboree ’67 był prawdziwym objawieniem, wpisał się, jako jedno z największych wydarzeń w historii tego festiwalu. W Kwartecie legendarnego saksofonisty grali Keith Jarrett i Jack DeJohnette, natchnienie, wirtuozeria, jaką prezentowali, stopień zespołowego porozumienia wydawały się niedoścignione. Emocje tamtego koncertu wspominane są do dziś.

Blisko dwie godziny frenetycznego grania, o którym Lloyd mówi "muzyka wolności i zachwytu". Muzycy byli wtedy w wyśmienitej formie. Charles Lloyd, w którym wielu jazz fanów widziało kontynuatora Johna Coltrane’a szybko zapracował na oryginalność. Coraz częściej sięgał również po flet, który przestał być w jego rękach jedynie brzmieniową ciekawostką.

.......
more