https://youtu.be/WUDpcKlcTRg

Editor's Info:
Snorre Kirk – the composer, bandleader, and drummer – has long since made his mark on listeners in Scandinavia and further south. He was 16 when he came from Norway to Helsingor in Denmark, before that having attended music school in Alesund (north of Bergen), where he played his first gig as a 10-year-old. Instead of military service, he punched tickets at the Copenhagen JazzHouse venue in the evenings, while spending his days studying at Rytmekons (The Rhythmic Music Conservatory) where he had some amazing lessons with Ed Thigpen. It was as close to the source – Jo Jones – as one could get. The relocated Norwegian, an exquisitely flexible musician with a keen eye for tradition, is known as a loyal drummer and sits behind the kit on stage with some of the finest musicians on the Scandinavian jazz scene as well as prominent international names. In the jazz world, there’s an urban legend that drummers are unsuccessful bandleaders – that they don’t have the constitution to maintain focus on everything happening on the stage from behind the drums. If there was ever even a hint of truth to this, it has now been effectively debunked. Snorre and his band are voraciously sought-after in Denmark and loved by multiple generations of jazz listeners.

In recent years, we have also seen him flourish as a full-fledged composer. How does a drummer compose such melodic songs, songs that in a silent echo can remind you of something you’ve heard before and forgotten? “When I get an idea, I hum it on my phone, play it on the piano, and write it down. Other times, the tune suddenly appears and is finished,” says Snorre. “When you have listened to so much, you discover things… You can borrow, but not steal.” Snorre strives to get better in the form he has chosen, and throughout his development he has delivered five acclaimed albums in his own name.

As both a .......
more

Czwarta część emocjonującego cyklu norweskiego drummera.
Od debiutu, od którego minęło siedem lat - "Blues Modernism" (Calibrated 2012), Kirk wydał jeszcze "Drummer & Composer" (Stunt Records 2017) i "Beat" (Stunt Records 2018). Począwszy od "Blues Modernism" mamy do czynienia ze składem pracującym na solidnym, ośmiocylindrowym silniku strightahaed jazzu. Oczywiście od czasów składów Arta Blakey'a czy Charlesa Mingusa przeszedł on aerodynamiczną modernizację, jednak szlachetny sznyt pulsującej pomysłami tradycji pozostał.
Nie wiem jak ten facet to robi, ale udaje mu się pogodzić dojrzałość, objawiającą się tutaj w pewności każdego dźwięku, każdego narracyjnego pomysłu z chłopięcością, która w jego muzyce charakteryzuje się lekkością muzycznej frazy i dziecięcą zwinnością instrumentalistów.
Taki dwoisty charakter lidera pozwala mu przyjąć swobodną pozę, jednak bez najmniejszych nawet śladów ostentacji, która w cyber-erze jest prawdziwym przekleństwem.
Swoista nieformalność artystyczna sprawia, że każdy z członków zespołu, wnosi do pozornie zamkniętego języka jazzowego maistreamu swoją dynamikę, co w efekcie daje zjawisko całkowicie autonomiczne, oderwane od wiernonaśladowczej praktyki współczesnych jazzmanów.
Zgodnie z tradycją zapoczątkowaną na pierwszej płycie, także tutaj mamy singlowy numer, jest nim tytułowy "Tangerine Rhapsody", ascetyczna precyzja obcuje tutaj z zaskakującym rozmachem. W stosunku do poprzednich płyt skład został odchudzony,
Wydana w 2012 roku "Blues Modernism" nagrana została w sextecie, zawierała osiem oryginalnych kompozycji lidera, charakteryzujących się melodyjnym tematem, umiarem i elegancją.
Kolejna "Drummer & Composer" z 2017 nagrana w septecie, była znakomitą kontynuacją poprzedniej płyty. "Beat" to ponownie sextet, teraz mamy kwartet poszerzony o amerykańskiego saksofonistę tenorowego Stephena Riley'a.
Ukazująca się na CD i na Vinylu "Tangerine Rhapsody" to po prostu modernistycz.......
more