muzycy:
Drew Gress - double bass
Tim Berne - alto and baritone saxophones
Tom Rainey - drums

allaboutjazz.com:
Saxophonist Tim Berne has taken his Snakeoil group to the top, with four excellent CD releases on ECM Records, including 2017's Incidentals. The ECM label is considered by many to be the gold star standard in terms of jazz—though the word "jazz" is way too confining to describe the music in their extensive catalog. That level of success for Berne and his bands could overshadow his work on his own label, Screwgun Records, where his releases include offerings by his numerous ensembles: Big Satan, Blood Count, Paraphrase and Hard Cell.

With Screwgun, Berne goes a good deal with the current trend—a perhaps inevitable one—in that most of what he has available there comes in the download format. Bucking that trend, 2018 sees his re-release on CD of his Paraphrase group's Please Advise, recorded in 1998.

Berne's vision was focused then. It is now. Paraphrase is a trio, no chording instrument: Berne on various saxophones, Drew Gress on bass, bolstered by the clatter of calamity-master Tom Rainey in the drummer's seat. They are raw, often raucous in their improvisational explorations. Here, as in previous recordings, they push the limits of propriety. In the best possible way.

The music sounds like stuff made by hard core New York guys. It sounds like a bad-assed city soundscape, like the trash trucks grinding, hoisting dumpsters, then grumbling on down the alleyway, where a rumble is going down.

Please Advise, with its two very extended pieces—forty-one and twenty-five minute in duration—rambles and rollicks and rolls it explores portentous reveries and a rough hew tenderness at times. And when the mood strikes, it riots. Bracing stuff. Nice to see it available on CD again.
By Dan Mcclenaghan

Są wykonawcy, do których się dojrzewa. Jest muzyka, która nie od początku zachwyca, ale którą intuicyjnie odbiera się jako wybitną. Tak było w moim przypadku z projektami Tima Berna dla jego własnego Screwguna.

Właśnie doszła do mnie druga pozycja Paraphrase, jego tria z Drew Gressem i Timem Raineyem. O ile pierwsza pozycja, aczkolwiek przez skórę czułem, że dobra, to dopiero ta niemalże powala z nóg. Jest to zapis koncertu, jedynie dwa długie utwory, zresztą Berne przyzwyczaił nas do takich kompozycji. Improwizacje bez końca, aczkolwiek nie nudzące, nie można im zarzucić, że są przegadane, bez sensu. Berne całkowicie panuje nad swym instrumentarium, niezależnie czy gra na alcie czy barytonie. Pozostali muzycy też doskonale znają swój fach.

Trio jest też w sposób doskonały zgrane, stąd swobodne improwizacje zawsze mają pewne oparcie u pozostałych muzyków. Brak instrumentu harmonicznego, brak nawet drugiego instrumentu melodycznego, jak to ma miejsce w Bloodcouncie - drugim zespole Berna nagrywającym dla Screwguna, powoduje, że wypowiedź Berna jest jeszcze bardziej swobodna, spontaniczna. Genialna płyta. Jednakże wszystkich nieodpornych na free przestrzegam - to jest free jazz i to najlepszy z dostępnych w chwili obecnej. Pamiętacie koncerty sztokholmskie Colemana? - to jest jakby ich po trzydziestu latach rozwinięcie. Z całym bagażem nowych odkryć, grania Braxtona, Hemphilla i innych, którzy free rozszerzyli o elementy muzyki współczesnej.

I jeszcze tylko jedna uwaga, to już jedynie dla tych, którzy przede wszystkim cenią dźwięk - płyta jest bardzo surowo nagrana. Nie tylko bez nakładek, ale przede wszystkim dźwiękiem bez upiększeń, a że wszyscy muzycy tria grają bardzo surowym dźwiękiem efekt jest można rzec turpistyczny. Osoby, które lubią ładny dźwięk, miłe dla ucha brzmienie niech po tę płytę nie sięgają. Ci, którzy cenią autentyczność wypowiedzi, lubią free, dla tych wszystkich to jazda obowiązkowa.
Autor: Paweł Baranowski