muzycy:
Henry Threadgill – alto saxophone, flute, bass flute
Liberty Ellman – acoustic guitar
Jose Davila – tuba, trombone
Christopher Hoffman – cello
Elliot Humberto Kavee – drums

Editor's info:
Poof is composer, saxophonist and flutist Henry Threadgill's latest work for his band, Zooid, his musical laboratory for the last two decades. Their last release together, In for a Penny, In for a Pound, was the winner of the 2016 Pulitzer Prize for Music, whose committee called it “a highly original work in which notated music and improvisation mesh in a sonic tapestry that seems the very expression of modern American life.” The New York Times has called Threadgill a "composer and bandleader of intense, unyielding originality, nobody’s idea of a compromise." At the age of 77, he continues to challenge himself to create music that is pushing the boundaries of what is possible.

The new work is the latest in Threadgill’s ongoing exploration of compositions and group improvisations based around what he calls “a serial intervallic language.” In this scheme, each musician is assigned a series of intervals on which to improvise, effectively creating an intertwining, polyphonic swirl that encourages each musician to play with an ear for counterpoint. The music often seems teetering on edge and is as knotty and inscrutable as always, but always propelled by an off-kiltered swing that is a consistent hallmark of Threadgill’s works.

NEA Jazz Masters to jedno z najbardziej zaszczytnych amerykańskich wyróżnień w dziedzinie jazzu, które od początku lat 80. przyznawane jest wybitnym artystom. W 2021 roku tą nagrodą uhonorowano Henry’ego Threadgilla za jego niewątpliwe zasługi dla rozwoju muzyki jazzowej. Pytanie w tym przypadku nie jest takie, za co to wyróżnienie przypadło artyście. Raczej można byłoby się zastanowić nad tym, dlaczego dopiero teraz zdecydowano się podjąć takie kroki.

Henry Threadgill od lat 70. z powodzeniem poszerza spektrum dźwięków muzyki jazzowej. Twórczość tego amerykańskiego saksofonisty, flecisty i kompozytora zawsze przekraczała granice. Dwie tuby z dwiema gitarami, Henry Threadgill Sextett z siedmioma członkami zespołu, trio swobodnie improwizujące z instrumentem zrobionym z kołpaków, dwudziestoosobowa orkiestra taneczna - wydaje się, że w przypadku tego artysty tylko wyobraźnia jest tym, co go ogranicza.

Henry Threadgill ma na koncie ogrom znakomitych nagrań z takimi projektami jak Air, Very Very Circus, czy Zooid. Ostatni album trzeciego z wymienionych zespołów - "In For A Penny, In For A Pound" z 2015 roku, zdobył prestiżową nagrodę imienia Josepha Pulitzera. Musiało jednak minąć sporo czasu, zanim artysta zdecydował się na reaktywację jednego ze swoich flagowych projektów. “Poof” był zatem wydawnictwem wyczekiwanym, z którym wielu wiązało duże nadzieje.

Trzeba powiedzieć, że te nadzieje nie zostały zawiedzione. Muzyka Zooid na albumie “Poof” oparta jest jest na złożonym systemie muzycznym, który został wymyślony przez Threadgilla. Polega to na zapewnieniu każdemu członkowi zespołu miejsca i przestrzeni do zaprezentowania umiejętności, które są punktem wyjścia do improwizacji i budowania tła dla partii innych instrumentów. Zniuansowane aranżacje i polifoniczne melodie są kluczem do zrozumienia zamysłu artysty, stawiającego na bardziej zwięzłe formy przekazu niż miało to miejsce na “In For .......
more