https://youtube.com/playlist?list=PLko_rO5T7-qHf4vPUZ6pYA6iE4MRsOjlC

Rok po wydaniu świetnie przyjętego albumu „Nowhere Generation”, Rise Against prezentuje mini album zatytułowany „Nowhere Generation II”. Na wydawnictwo trafiło pięć utworów, które powstały w trakcie sesji nagraniowych do płyty. Produkcją zajął się Bill Stevenson (The Descendents, Black Flag).

EP-ka wychodzi poza analizę chronicznej społecznej, ekonomicznej i politycznej niestabilności oraz nierówności, które przenikają otaczającą nas rzeczywistość. „Nowhere Generation II” jest zarówno kąśliwa, jak i pełna nadziei. To kolejne świadectwo siły, z jaką oddziałuje zespół, stale przeciwstawiając się status quo współczesnego rocka.

Obraz, jaki Rise Against maluje na nowej EP-ce, opowiada o młodszym pokoleniu, które boryka się z odnalezieniem przyszłościowej ścieżki w coraz bardziej nieprzyjaznym świecie. Impulsem, by zająć się tym tematem, były spotkania McIllratha z fanami z różnych zakątków globu – od USA, przez Australię, Japonię, po Niemcy. Wszędzie młodzi słuchacze wyrażali podobne obawy i lęki – o to, jak będzie wyglądało jutro oraz ich przyszłość. – One wszystkie były połączone, bez względu na to, jakim językiem się porozumiewali. Nie mogłem przejść obok tego obojętnie – przyznaje Tom.

EP-kę zamyka utwór „Holding Patterns”, w którym Rise Against uzewnętrzniają się jak nigdy wcześniej. Częściowo kawałek ten nasuwa skojarzenia z początkami zespołu osadzonymi w muzyce hardcore, jednak słychać w nim również nowe, bardziej dojrzałe oblicze grupy. Finałowy rezultat ma mocną siłę rażenia. McIrrath śpiewa: „Gdy ledwo co się trzymamy, trzymamy się wzajemnie” – refren oddaje istotę podróży Rise Against od początku kariery, ale także przypomina, o czym tak naprawdę jest „II”: o odrobinie światła w przerażającej ciemności.