"Veiled Sisters" was first released by Soleilmoon as a double CD in 1993 (SOL 20 CD). It was received with great acclaim at the time, and is still enjoying steady sales nearly ten years later. Bryn Jones, AKA Muslimgauze, recorded a follow-up in 1996, in which he reworked and recycled the materials into another album. It was delivered to Soleilmoon more as an afterthought than something he intended us to issue. "Veiled Sisters Remix", as the piece was called, was held back from release at Bryn's request, with the reason being given generally that he wanted us to release something else that was "newer and better", in his words. Now more than three years after his death, and with the continued consent of his family, we are pleased to finally be able to issue this forgotten gem of music. It's typical of its period, a time in which his work was reaching a creative zenith, but it stands out for it's unusual use of a single album as its source. In the time between the original "Veiled Sisters" and the "Remix" Bryn acquired and mastered the use of nearly all of the professional studio equipment that was so important to his later works. With this version he felt that he'd finally achieved the true vision of the album that he'd set out to record three years previously. "Veiled Sisters Remix" was designed by Alexander Baumgardt, the noted German designer who designed "Hummus". Both CDs have a similar appearance at first glance, but they are in fact two distinctly different albums.

Info dystrybutora:

Punktem wyjścia dla Muslimgauzowskich dekonstrukcji i preparacji jest "muzyka arabska", wzbogacona jednakże o najnowsze zdobycze muzyki "elektronicznej", "tanecznej" oraz tzw. "minimal music". W wielu swoich najciekawszych utworach Muslimgauze stosuje pewien dość charakterystyczny zabieg. Otóż, tworzy on dwie naraz, równoległe i symultaniczne względem siebie ścieżki dźwiękowe. Pierwszą z nich kreują melodie, rytmy i dźwięki wydobywane z tradycyjnych instrumentów bliskowschodnich, wzbogacone niekiedy o pozamuzyczne tło dźwiękowe "świata arabskiego": odgłosy ulicy, śpiew muezzina, komunikaty radiowe i telewizyjne etc. Druga ścieżka, nałożona na pierwszą, powstaje ze spreparowanych elektronicznie szumów, zgrzytów i sprzężeń, które uzupełniają, powtarzają i naśladują, czy wręcz imitują brzmienie, melodykę i rytmikę muzyki arabskiej. Muslimgauzowskie automaty udają prawdziwe instrumenty muzyczne, udają zresztą w sposób nieudolny. Nieudolność ta jest jednak jak najbardziej zamierzona i celowa, oto bowiem ta "zapętlona", "hipnotyczna" i "transowa" muzyka zniewalająca słuchacza urokiem egzotyki, wysyła zarazem niedwuznaczny sygnał: uwaga, wszystko to mistyfikacja, te urokliwe ścieżki dźwiękowe zostały spreparowane z premedytacją przez automaty "improwizujące swobodnie" na bazie muzyki arabskiej. Efekt jest niezwykle zastanawiający. Powstaje coś na kształt "muzyki ludowej automatów".



Rafał Księżyk (Aktivist.pl) Plastik 12/98:

"Za szyldem Muslimgauze kryje się trzydziestoparoletni mieszkaniec Manchesteru, Bryn Jones. Jones uruchomił swój projekt w 1982 r. jako odpowiedź na izraelską agresję na Liban. Burzliwe losy Bliskiego Wschodu, gdzie wielka politykazmieszana z nacjonalizmem i religijnym fanatyzmem wciąż przynoszą konflikty zbrojne i akty terroru, do dziś pozostają jego inspiracją. (...) Jego nagrania są w większości komentarzem do kolejnych aktów bliskowschodniej tragedii. (...)

.......
more