https://youtube.com/playlist?list=PLJPFrdYS3G2cF1uhqHOWnNjsdN2KYoF8X

“Młoda Joni Mitchell.” - Clash Magazine

“Absolutnie oszałamiająca” - 1883

Podróżowanie Sandrayati z miejsca na miejsce w okresie dorastania, było podyktowane podążaniem za życiowym powołaniem rodziców - walce o prawa rdzennych mieszkańców swojego kraju. Inspiracją dla twórczości młodej artystki stała się rdzenna społeczność ze wschodniej Indonezji - lud Mollo.

Matka Sandrayati jest Filipinką, a ojciec Amerykaninem. Wychowała się na wyspach Jawa i Bali i dorastała w otoczeniu muzyki. Oboje rodzice zajmowali się ochroną praw rdzennej ludności do ziemi, i podzielali zamiłowanie do muzyki ludowej. Sandrayati zaczęła pisać swoje pierwsze piosenki, kiedy rodzina przeniosła się z Indonezji na Filipiny. Sandrayati musiała wtedy na nowo określić swoją tożsamość. W zeszłym roku wokalistka i gitarzystka rozpoczęła współpracę z Damienem Rice'em i islandzkim artystą Jófríður Ákadóttir, wydając album „Song for Berta” - hołd dla zamordowanej honduraskiej działaczki na rzecz ochrony środowiska i rdzennej liderki Berty Cáceres. Reprezentowała także Azję, występując na ostatniej Konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (lepiej znanej jako Cop26).

Jako osoba, która zawsze uważała, że "należy do wielu miejsc", lockdown w 2020 roku sprawił, że Sandrayati czuła się naprawdę daleko od domu, do którego nie mogła wrócić. W tym czasie nabrała przekonania, że bezpieczne miejsca w życiu muszą być czasem świadomie tworzone i pielęgnowane. Wyprodukowana przez nominowanego do nagrody GRAMMY kompozytora Ólafura Arnaldsa płyta, stała się dla Sandrayati bezpieczną przestrzenią, niezależnie od miejsca, w którym się znajdowała.