https://youtu.be/44hd8KlMRZo

Almost fifteen years after its premiere, you can experience “Affliction XXIX II MXMVI” again. Exactly: experience, not just listen. Blindead’s third album is a monument. That’s no exaggeration. And it’s not just about the powerful sound and great compositions. If you need labels, you can call “Affliction XXIX II MXMVI” the most important album of Polish post-metal. In general, one of the most important in this genre: concerts with Neurosis or Rosetta are not played by accident.

But maybe you don’t need labels at all, because this is a work that has eluded easy categories and reviewer patterns from the very beginning. An album dense with emotions, sultry, powerful and delicate at the same time. Changeable and surprising. A conceptual album, the idea of ​​which grew beyond the level of thematically connected songs, but instead formed a whole with the graphic design by Katarzyna Sójka, a story by Piotr Kofta included in the album insert, and finally with the film "My Little Bess" by Roman Przylipiak, shot after the album premiere. "Affliction XXIX II MXMVI" is a journey through the tangled paths of the mind of a teenager on the autism spectrum, a challenging journey through an imaginary world that is a barrier protecting the girl from reality.
"The most important thing will be the rhythm. I will devote myself to finding the rhythm" - says/thinks the heroine of the album and Piotr Kofta's story. You can look for it with her. In music and beyond. If you find it, there is a chance that you will never lose it.
There is no way to free yourself from "Affliction XXIX II MXMVI". And you wouldn't even want to.
Jakub Demiańczuk (Polityka, Noise Magazine)

Blisko piętnaście lat po premierze znów możecie doświadczyć „Affliction XXIX II MXMVI”. Właśnie: doświadczyć, nie tylko posłuchać. Trzeci krążek w dorobku Blindead to monument. To nie przesada. I nie chodzi wyłącznie o potężne brzmienie i świetne kompozycje. Jeśli potrzebujecie etykietek, możecie nazwać „Affliction XXIX II MXMVI” najważniejszą płytą polskiego postmetalu. W ogóle jedną z najważniejszych w tym gatunku: koncertów u boku Neurosis czy Rosetty nie gra się przypadkowo.  
Lecz być może wcale nie potrzebujecie etykietek, bo to dzieło, które od samego początku wymykało się łatwym kategoriom i recenzenckim schematom. Płyta gęsta od emocji, duszna, jednocześnie potężna i delikatna. Zmienna i zaskakująca. Konceptualny album, którego idea wyrastała ponad poziom połączonych tematycznie utworów, za to stanowiła całość z graficzną oprawą Katarzyny Sójki, zamieszczonym we wkładce do płyty opowiadaniem Piotra Kofty, wreszcie z nakręconym już po premierze płyty filmem „My Little Bess” Romana Przylipiaka. „Affliction XXIX II MXMVI” to wędrówka splątanymi ścieżkami umysłu nastolatki w spektrum autyzmu, pełna wyzwań podróż przez wyobrażony świat, który stanowi barierę chroniąca dziewczynę przed rzeczywistością.  
„Najważniejszy będzie rytm. Poświęcę się szukaniu rytmu” - mówi/myśli bohaterka albumu i opowiadania Piotra Kofty. Możecie go szukać wraz z nią. W muzyce i poza nią. Jeśli go odnajdziecie, jest szansa, że nigdy go nie zgubicie.  
Od „Affliction XXIX II MXMVI” nie sposób się uwolnić. I nawet byście tego nie chcieli.
Jakub Demiańczuk (Polityka, Noise Magazine)