https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_ngB_B--I7DsnfUStMoJc-DMLU8n9DRzpM

performer:
Julian Paprocki – clarinet

co-performers in "Haqel D'ma":
Krzysztof Firlus – I viola da gamba
Justyna Młynarczyk – II viola da gamba
Piotr Młynarczyk – III viola da gamba
Piotr Wacławik – IV viola da gamba

The recording was made at the G. and K. Bacewicz Academy of Music in Łódź, on June 17 and September 16, 2024.

If the titular surface is a place where two faces of the same world meet, which one does the reality of our existence stand for? The surface becomes a mirror surface in which the subject watches its objectified reflection. However, are we ourselves under the surface, yearning to catch our breath, or are we only observing what is inaccessible to us beneath it? A point in nothingness, a mysterious non-existence of being, integrates what is real with what is virtual, intertwines what is tangible with what is potential. This is about acoustic reality, the space of which is defined by the intensity of sound, color... timbre, extensiveness of meanings. To what extent is what our perception perceives the truth of nature, and to what extent is it a lie of culture? Spectral transformations of sound, electronic processing, sounds generated using a computer, and simultaneous exploration of the color possibilities of the instrument. In a word, what is visible looking through the surface is nothing different from what is next to us, it is only a reflection of it.

Julian Paprocki

Jeśli tytułowa powierzchnia jest miejscem styku dwóch oblicz tego samego świata, to za którym z nich opowiada się rzeczywistość naszej egzystencji? Powierzchnia staje się taflą lustra, w której podmiot ogląda swoje uprzedmiotowione odbicie. Jednak czy to my sami jesteśmy pod powierzchnią pragnąc zaczerpnąć oddechu czy tylko obserwujemy to, co pod nią jest niedostępne dla nas? Punkt w nicości, tajemniczy niebyt bytu scala to co rzeczywiste z tym co wirtualne, splata to co namacalne z tym co potencjalne. Tutaj chodzi o rzeczywistość akustyczną, której przestrzeń zakreśla intensywność brzmienia, barwa… tembr, ekstensywność znaczeń. Na ile to co dostrzega nasza percepcja jest prawdą natury, a na ile kłamstwem kultury? Przekształcenia spektralne dźwięku, przetworzenia elektroniczne, brzmienia wygenerowane przy użyciu komputera i jednoczesne eksplorowanie możliwości barwowych instrumentu. Słowem, to co dostrzegalne patrząc na wskroś tafli nie jest niczym odmiennym od tego co znajduje się obok nas, jest tylko tego odbiciem.

Julian Paprocki