Michael Moore: reeds
Ernst Reijseger: cello
Han Bennink: drums

All About Jazz:
Musicians play Irving Berlin because he makes them sound good. The pretty songs make you sound poetic just reading; the tapinflected songs Astaire introduced will bring out your swing if you have any. So what you get with Irving Berlin is melody so strong and self-supporting it keeps its integrity, no matter how stretched or yanked from context. And you get music so common, to America and to jazz at least, musicians may make free with it without losing you. You have, in short, perfect fodder for Clusone 3 - which they knew even before they were approached about doing an unspecified concept album.
While feasting on the individual selections, please note how nicely programmed this disc is. As live, Clusone 3 cut the wide open stuff with tight swingers. You can argue for cosmic implications: the music expands and contracts like the universe. Or you can just say the rhythm�s as natural as breathing: in, out, in, out.
by Kevin Whitehead

Info dystrybutora:
"...Wznowienie płyty Clusone 3 to kolejna, obok Westbrook-Rossini, arcyciekawa pozycja ze starego katalogu Hat Hut'u odwołująca się do bardziej klasycznych i docenianych muzycznych form. O ile jednak Mike Westbrook wziął na warsztat fragmenty oper Rossiniego, to Michael Moore, Ernst Reijseger i Han Bennink sięgnęli po piosenki Irvinga Berlin'a. Płyta powstała jednak w zupełnie innym okresie niż projekt Westbrooka więc i podejcie do tematu jest zupełnie inne. Nagranie to jest dekadę młodsze - pochodzi z 1993 roku i być może dlatego właśnie podstawowym sposobem interpretacji standardów jest tutaj dekonstrukcja. Nie jest ona jednak totalna - muzycy nie niszczą ani melodyki, ani (choć nie zawsze) piosenkowej struktury irvingowskich kompozycji. Szukają klucza dla każdego utworu osobno - czasem będzie to minimalizm jak w Soft Light And Sweet Music, czasem poezja jak w White Christmas (najbardziej słodko zagranym utworze na płycie). Podział ról jest prosty i dosyć oczywisty - Michael Moore to oręż mainstreamu, najbardziej liryczny spośród muzyków tria, Reijseger wnosi wyraźniejszy powiew klasycznej muzyki, a Bennink to improwizująca, europejska awangarda. Wszystkie te trzy elementy łaczą się ze sobą płynnie, próżno szukać tu jakichkolwiek szwów. Ponieważ muzycy nie szukają kombinacji tam gdzie ich nie ma, nie tworzą w prostych ujmujących kompozycjach skomplikowanych struktur, muzyka zawarta na płycie jest do bólu szczera. Słuchacz czały czas ma świadomość niezwykłej fascynacji całej trójki muzyką amerykańskiego kompozytora i może tylko jej ulec na nieco ponad godzinę. Niezwykłe nagranie..."
[Józef Paprocki]

All About Jazz:
Musicians play Irving Berlin because he makes them sound good. The pretty songs make you sound poetic just reading; the tapinflected songs Astaire introduced will bring out your swing if you have any. So what you get with Irving Berlin is melody so strong and self-supporting it keeps its integrity, n.......
more