muzycy:
Richard Galliano: accordion

Editor's Info:
Théâtre du Châtelet. The temple of Parisian music, just a short walk from the banks of the Seine.
There, in front of his audience, Richard Galliano makes his entrance with only the accordion. Double the responsibility yet double the joy to play in front of his own people.
A festive maze of sounds, that touches the form: jazz, tango, French song... wails of blues emerge from the folds of his accordion. Travelling with his compositions, the ones that brought him to perform on stages throughout the world, without forgetting those of Astor Piazzolla, who he has always loved and celebrated in his own way. Yes, because Galliano knows how to shape the material to himself: the teachings of the composer from Mar de La Plata are well visible, but as a starting point, not as a landing place.
Moving, never taking for granted the solutions, always at the service of the melody and the rhythm - principle elements of dance - very attentive to the depth and the form; because, like few artists, Galliano joins technical skill and syntactical knowledge of the music from the 1900s with an uncommon emotionality.
Chat Pitre opens the album, one of the most beautiful pieces written by this accordion player from Cannes, and is followed by Gnossienne 1 and Gnossienne 2 by Erik Satie.
But there's also a lot of Italy in his latest "Paris Concert", and not only for the Italian label, CAM Jazz, that has released this work (for which Galliano had already recorded the beautiful "L'Hymne a l'Amour", inviting vibraphonist Gary Burton), but also for his tribute to a very popular Italian song, Caruso, which brought worldwide fame to Lucio Dalla.
And then �Round Midnight by Thelonious Monk, an artist that Galliano is particularly attached and to whom he has rendered homage many times during his career: a version thought out in absolute respect for the Monkian concept.
If, as Virginia Woolf writes, in solitude we give passiona.......
more

Richard Galliano jak żaden inny akordeonista wpłynął na historię tego instrumentu, niektórzy krytycy muzyczni dzięlą wręcz czas akordeonu na ten 'PRZED' i 'PO' Galliano.

Na dowód tego można przywołać listę nazwisk muzyków, z którymi współpracował przez lata: Chet Baker, Ron Carter, Joe Zawinul, Al Foster, Pierre Michelot, Philip Catherine, Aldo Romano, Charlie Haden, André Ceccarelli, Michel Portal, Martial Solal, Michel Petrucciani, Enrico Rava, Toots Thielemans, Gilberto Gil, Jan Garbarek, Manu Katché, Richard Bona, Antonello Salis, Paolo Fresu, Stefano Bollani, Paquito d'Rivera, Larry Grenadier, Scott Colley i wielu innych.

Naukę gry na akordeonie rozpoczął w wieku 4 lat. Wielki przełom w jego rozumieniu muzyki nastąpił, gdy mając lat 14 usłyszał nagrania legendarnego trębacza jazzowego Clifforda Browna. Wtedy to właśnie uznał, że jego gra na akordeonie nie musi ograniczać się do jednego gatunku muzyki.

Galliano ma taką umiejętność, że potrafi nie odwołując się prawie w ogóle do jazzowego idiomu sprawić, że słuchacze czują się bliżej muzyki jazzowej niż kiedykolwiek indziej. Z wielkim wyczuciem udaje mu się połączyć argentyńskie tango i paryskie musette z wrażliwością jazzowej frazy.
W tej muzyce jest coś prawdziwego, potrafi ona poruszac struny wrażliwości u bardzo różnych słuchaczy.

Koncert z marca tego roku w legendarnej paryskiej sali Théâtre du Châtelet, wypełniony głównie własnymi kompozycjami, ale też kompozycjami Erika Satiego, Serge'a Gainsbourga, Lucio Dalla'i, Theloniousa Monka i jednej Piazzolli sprawi przyjemność nie tylko dotychczasowym fanom tego muzyka, bez kurtuazji można powiedzieć, że akordeonista wyszedł wreszcie z cienia swojego wielkiego mentora, Astora Piazzolli.

W pełni audiofilska rejestracja sprawia, że z prawdziwą przyjemnością można śledzić niuanse dynamiczne, jakie z dużą dozą perfekcji prezentuje akordeonista. Richard Galliano nie jest oczywiście muzyki.......
more