muzycy:
Daniel Levin: cello
Rob Brown: alto saxophone
Steve Swell: trombone

Editor's info:
In this present age of the history of humanity, there are few places left for a true utopia. The world has already experienced some of those ideal systems, but the results were tragic. Even in literature utopian thinking seems to have vanished. Only in music is there still a place to wonder, especially when it deals with spontaneous and non-hierarchical procedures. Musical improvisation is becoming the only possibility left to forge micro-societies of freedom and egalitarianism, without having to choose between the two to achieve good results. That's what trombonist and composer Steve Swell had in mind with the project Planet Dream, 'a sound world where everything is as it should be, where the acceptance of self, the acceptance of change, the acceptance of others and their music should come to us as naturally as the air we breathe'. Those 'others' are alto saxophonist Rob Brown and cellist Daniel Levin, each one with their own concepts and processes of music making. The trio established a kind of 'social contract' which enables the music to be what it is here: highly creative, with no rigid boundaries, free-flowing, developed with the respect of each individual space, but at the same time collective and empathic. A sample of what the world could be if everybody wanted it, after all a very ancient dream. But take note: this isn´t wishful music; it's really happening here. And that is very, very precious.

"...Triowe nagranie puzonisty Steve'a Swella, saksofonisty Roba Browna i wiolonczelista Daniela Levina to ze wszech miar muzyka interakcji. Nieco ponad połowa materiału (pięć z dziewięciu utworów na krążku) to improwizacje zespołu ale naprawdę słuchając tylko albumu trudno rozpoznać gdzie kończy się jedno a zaczyna drugie. Takie jest bowiem założenie - stworzyć muzykę zawieszoną gdzieś pomiędzy free jazzam a free improwem - dużo tu drobnych dźwięków i sonorystycznych poszukiwań, przedęć i preparacji. Ale nieznaczy to, że muzyka rozpada się tu na drobne dźwięki i małe pasaże. Muzycy potrafią siebie nawzajem słuchać i podążać za partnerami w poszukiwania, potrafią jednak także wciąż siebie nawzajem zaskakiwać. Nie ma tu długich pasaży i obłędnych solówek, jest za to poszukiwanie pojedynczych dźwięków, wsłuchiwanie się choćby i w pojedyncze dźwięki partnera. A z tych drobnych nut utkana jest piękna rozmowa..."
autor: Józef Paprpocki