muzycy:
Ivo Perelman: tenor saxophone
Dominic Duval: bass
Brian Wilson: drums

Editor's info:
This recording with Dominic Duval on bass and Brian Wilson on drums marks 20th anniversary of Ivo Perelman's recording career. As Art Lange writes in his liner notes, Ivo's creative expression has been almost equally devided between the "abstract" nature of free jazz and the "roots" music of his homeland - folk song and popular music from his native Brazil. Needless to say, Ivo's music developed over these 20 years, but intensity and passion remain constant features of his identity.

"Płyta "Mind Games" to nagranie które zarejestrowane zostało w listopadzie 2008 roku, ale jej wydanie ma uczcić mały jubileusz - dwudziestolecie twórczej pracy Ivo Perelmanna jako muzyka (prócz tego Perelman od lat maluje i zajmuje się najróżniejszymi dziedzinami "visual art"). Art Lnge, sam muzyk ale także krytyk i teoretyk muzyki improwizowanej, podkreśla w liner notes dołączonych do płyty, dwojakie inspiracje Prelemana - z jedną strony jest to free jazz (przeważającą część jego dźwiękowego dorobku zaliczymy do tego gatunku) oraz brazylijskie pieśni i tamtejsza muzyka popularna. I z tym drugim mam pewien problem. Zdając sobie sprawę z południowoamerykańskiego pochodzenia saksofonisty z trudem jednak odnajduję obecność tychże dźwięków na jego najnowszej płycie. Owszem, znając wcześniejsze dokonania muzyka, co do niektórych (nielicznych - "Brazilian Watercolour" czy "The Seven Energie of the Universe") nagrań uprawniony byłby taki opis, ale nie do wszystkich, a zwłaszcza do "Mind Games". To płyta, na której muzyka raczej swinguje niż tańczy, daleko jej do brazylijskich rytmów i południowoamerykańskiego słońca. Pierwszy człon jest jednak jak najwłaściwszy - to płyta z gruntu freejazzowa, gdzie kompozycje Perelmana nie krępują muzyków zespołu w najmniejszym stopniu, a muzyka i inwencja płynie szerokimi, różnorodnymi torami. Zespół gra niczym jeden organizm (Duval chociaż Wilson to muzycy którzy nie muszą potwierdzać swojej klasy) i chociaż to free jest zdecydowanie łagodniejsze niż np. dokonania Petera Brotzmanna, to jednak schrypnięty ton saksofonu brazylijskiego muzyka daje niemało satysfakcji i jeśli tylko poświęci się tej muzyce czas i uwagę potrafi zaskoczyć, wciągnąć i oczarować. Polecam gorąco!"
autor: Józef Paprocki