Editor's info:
SHARON JONES & THE DAP-KINGS are already well known as one of the most exciting acts in the nation for both their explosive live shows and their prolific output of gritty studio recordings. Their breakout release, 100 Days, 100 Nights, sold over 150,000 copies worldwide. This Spring the band will release I Learned the Hard Way, their fourth full-length on Brooklyn's independent Daptone Records. The record marks a bold step forward for a band who almost singlehandedly stewarded today's return of soul music to its more traditional sound.

Produced by Bosco Mann and recorded on an Ampex eight-track tape machine by Gabriel Roth in Daptone Records' House of Soul studios, the record drips with a warmth and spontaneity rarely found since the golden days of Muscle Shoals and Stax. Sharon's raw power, rhythmic swagger, moaning soulfulness, and melodic command set her firmly alongside Tina Turner, James Brown, Mavis Staples, and Aretha as a fixture in the canon of soul music. From the lush Philly-Soul fanfare that ushers in "The Game Gets Old" at the top of the record, to the stripped down Sam Cooke-style "Mama Don't Like My Man" at the tail, the Dap-Kings dance seamlessly through both the most crafted and simple arrangements with subtlety and discipline. I Learned the Hard Way is the "Daptone Sound" at its finest.

Sharon Jones po raz czwarty!
Spadkobierczyni gigantów muzyki soul w typie Marvina Gaye'a, Stevie'go Wondera, Curtisa Mayfielda, Jamesa Browna, Arethy Franklin w formie.
Polecamy teledysk do tytułowej piosenki z najnowszej płyty Sharon Jones & The Dap-Kings, który niedawno miał premierę. W klipie zobaczyć można także innych artystów z wytwórni Daptone Records jak Lee Fields, Charles Bradley czy Tommy “TNT” Brenneck.
Warto dodać, że Magazyn Popmatters właśnie uznał 54-letnią Sharon Jones z zespołem The Dap-Kings najlepszym koncertowym bandem Stanów.

Oto kilka recenzji najnowszej płyty z polskich mediów:

popupmusic.pl:
Tak, wiem, revivale z założenia ssą. Ale Sharon Jones to nie byle kto. Pochodzi z Georgii, a więc musiała być wychowana w kulcie Jamesa Browna i tradycji gospel, współpracuje z jedną z najważniejszych obecnie wytwórni funkowych Daptone Records, robiła backgroundowe wokale dla Lee Fieldsa, swym potężnym głosem wspierała także Lou Reeda na trasie Berlin, a w latach osiemdziesiątych była strażniczką w więzieniu Sing-Sing. Nie radzę zadzierać. „100 Days, 100 Nights” bazuje na soulu i funku lat sześćdziesiątych i wczesnych siedemdziesiątych. The Dap-Kings, stosując wiele chwytów z epoki, balansują pomiędzy szorstkim i surowym brzmieniem Stax a seksownym feelingiem Motown. Sekcja z chirurgiczną precyzją operuje rytmem, raz tworzy z instrumentami dętymi jeden ogromny, tętniący emocjami organizm, innym razem wdaje się w funkowe groovy z podciętą gitarą. Sharon Jones, niczym Otis Redding w spódnicy, swoim śpiewem na przemian uwodzi, kołysze, wzrusza i łamie serca (a trzeba zaznaczyć, że skalą głosu bliżej jej raczej do Arethy Franklin niż słodkiego wokalu Carli Thomas). Sharon nie wykonuje soulu, ona jest soulem. Amy Winehouse niech się schowa, Sharon jest lepsza.
autor: Marta Słomka

Newsweek; Nasza ocena: 5/5
W Wielkiej Brytanii do soulu nawiązują młod.......
more