muzycy:
Angelica Sanchez (p)
Jason Ajemian (b)
Matt Bauder (ts)
Nate Wooley (t)
Tomas Fujiwara (d)

Editor's info:
Tenor saxophonist and clarinetist Matt Bauder represents brilliantly the new type of musician existing in this beginning of the 21st century, one that is aware of the most distinctive musical idioms, in some way synthesizing those genres in a personal approach. Bauder is a punk rock and soul fan, an unusual combination in itself, and he studied with three great figures of the creative music of today, one active in the domains of jazz, two in the new music scene, respectively Anthony Braxton, Ron Kuivila and Alvin Lucier. His eclecticism explains why his activity transcended the conventional labels, for instance playing jazz with Taylor Ho Bynum, Rob Mazurek and Harris Eisenstadt, and rock with the bands Howling Hex and His Name is Alive. Once again, "Day in Pictures" shows Bauder's "keen ear for timbre" and "will to abstraction", to quote the specialized press, but inside the parameters described by Matt Bauder himself as "modern jazz". The terminology can mean anything, but when you know that trumpeter Nate Wooley, pianist Angelica Sanchez, contrabassist Jason Ajemian and drummer Tomas Fujiwara are involved, you can have one good idea of what this record is all about: great music, no less.

JazzAbout.pl; 2010-12
"...Współczesny awangardowy jazz mocno odwołujący się do dokonań kwintetów drugiej połowy lat pięćdziesiątych. Matt Bauder pojawiał się nie raz na nagraniach płyt portugalskiego Clean Feedu, jednak zawsze kojarzony był raczej z czysto awangardowymi formacjami - Memorize the Sky czy Canada Day Harrisa Eisenstadta. Wszystko chyba dlatego, że kształcił się pod okiem Anthony'ego Braxtona i jest członkiem jego dużych kolektywów. Z samym mistrzem nagrał zresztą niezłą, duetową płytę, która ukazała się nakładem amerykańskiej oficyny 482 music. Tym razem jednak prezentuje swój nowy zespół wskrzeszający formułę kwintetu w duchu lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku. Pobrzmiewają tu mocno echa latin jazzu (chociaż zespół gra tylko kompozycje lidera), ale wykonywane w duchu współczesnej awangardy. Gdy trzeba unisona grane są równiutko - gdy można - kolektyw nieźle potrafi "odjechać". A że partnerują mu nie byle jacy instrumentaliści (Nate Wooley, Angelica Sanchez, Jason Ajemian, Tomas Fujiwara) - inwencji im tu naprawdę nie brakuje. Momentami zespół brzmi jak Masada Zorna - tak jest np. w otwierającym płytę Cleopatra's Mood. Momentami (Reborn Not Gone) jak zespoły Sonny Rollinsa. Gdy trzeba potrafią sprawdzać sonorystyczne możliwości swoich instrumentów lub zagrać w duchu wczesnego Coltrane'a czy Adderleya. Powiew oldschoolowej nowości..."
autor: Marek Zając