muzycy:
Adam Lane: double bass
Avram Fefer: alto sax
David Bindman: tenor and soprano sax
Matt Bauder: tenor and baritone sax
Igal Foni: drums
Reut Regev: trombone
Tim Vaughn: trombone
Taylor Ho Bynum: trumpet
Nate Wooley: trumpet

Editor's info:
A little big band (sometimes no more than a large group) with variable geometry, the Full Throttle Orchestra has very wide parameters, in order to achieve the "multi-dimensional sonic qualities" intended by its leader, composer and arranger, the contrabassist Adam Lane. The references, if not imediatly recognizable, are disseminated in every turn and adopted form: Charles Mingus and Duke Ellington, of course (what else could do anyone interested in getting that particular "orchestral effect" of the swing and be bop eras?), but also Iannis Xenakis and Luigi Nono (ant that means structural complexity and harmonic sofistication), Black Sabbath, Motorhead and Melt Banana (you now know from where comes all the energy and roughness). Also the soundtrack to the movie "Forbidden Planet" (feeled in the futuristic and "exotic" atmospheres), crossing boundaries between jazz, contemporary classical, punk, metal, noise and... "music of questionable worth", as Lane puts it himself with humour. In this new double album, the chosen format is of a brass band, with seven horn players including the finest musicians of the post-free, avant-garde American front line, namelly Nate Wooley, Taylor Ho Bynum, Reut Regev, Tim Vaughn, David Bindman, Avram Fefer and Matt Bauder. The rhythm section of this piano-less group is filled by Adam Lane and drummer Igal Foni, and only these two are sufficient enough to guarantee all the combustion needed to go full blast. If you think everything was already done in the big band domain, prepare yourself: you're gonna be surprised.

Brand Magazyn; 12/2010
Jeśli nowa płyta Adama Lane'a, od kilku już lat obecnego na scenie awangardowego jazzu miała być syntezą jazzu, bluesa, afroamerykańskiej i latynoskiej tradycji z szeroko rozumianą muzyką awangardową to efekt udał się w stu procentach!
Powiem więcej, takiego efektu pozazdrościć mu będą i 'muzealnicy' z kręgu Marsalisów jak i jazzowe tuzy z kręgu chicagowskiego AACM.
Pewną kreską lider rysuje wszystkie te zagmatwane międzygatunkowe połączenia, pewnym tonem rzuca się w wir to ellingtonowskiej elegancji ['Nine Man Morris'] to korzennej, afrykańskiej motoryczności ['Sienna's Slip Jig', 'Marshall'], to w końcu latynoskiej, naturalnej śpiewności i liryzmu ['Bright Star Calypso']. A całość przesycona bluesową frazą.
Oba krążki migocą jazzową sztuką dawnych mistrzów, wszystko jednak pojawia się w bardzo współczesnym ujęciu a wyjątkowi instrumentaliści wypadają na prawdę porywająco.
Polski pisarz, Konstanty Jeleński w jednym ze swoich listów do Józefa Czapskiego używa sformułowania 'prawdziwy puls epoki', płyta 'Ashcan Rantings' formacji Adam Lane's Full Throttle Orchestra wedle mojej oceny jest tym właśnie - 'prawdziwym pulsem epoki'. To prawie 100 minut inspirującego, ekscytującego grania, które wskrzesza entuzjazm czasów, kiedy to sztuka nie udawała, że żyje życiem epoki tylko była jej podstawowym budulcem.
autor: Tomasz Konwent