Weterani punk rocka z Leeds, których okres największej świetności przypadł na lata 1979 – 1982, a którzy zainspirowali m.in. The Rapture i Bloc Party, co kilka lat przypominają o sobie. „Content” to już ich czwarty, jak zawsze godny uwagi powrót.
W przeciwieństwie do poprzedniego powrotu z 2004 roku, który zaowocował albumem „Return The Gift” z coverami własnych utworów z czasów heroicznych, tym razem nie udało się skrzyknąć pełnego oryginalnego składu. Wokalista Jon King i gitarzysta Andy Gill dokooptowali więc nową sekcję rytmiczną w osobach Thomasa McNeice’a (b) i Marka Heaneya (dr), ale to nie powinno być dla fanów problemem. Zwłaszcza, że – co trzeba przypomnieć – to właśnie dzięki ściepie fanów mógł powstać ten album. Go4 zasłynął 30 lat temu dzięki nowatorskiemu połączeniu punk rocka z rytmami funky i radykalnym przesłaniem politycznym.
Funku teraz jest jakby trochę mniej, ale za to repertuar jest w stu procentach premierowy, po raz pierwszy od 16 lat (album „Shrinkwrapped” z 1995 r.). A to dobra wiadomość, bo sporo tu świetnej muzyki – zarówno takiej, która przypomina najlepsze czasy Go4 („She Said ‘You Made A Thing Of Me’”, „Who Am I?”, „Do As I Say”), jak i wskazującej, iż mimo upływu lat kreatywność Kinga i Gilla wciąż daleka jest od wyczerpania. Dość wspomnieć tylko chyba najlepszy utwór na płycie „I Can’t Forget Your Lonely Face”. Album „Content” po raz kolejny przypomina, że pokolenie rockmenów debiutujących po punk-rockowej rewolcie 1977 roku należało do najbardziej utalentowanych w całej historii tego gatunku muzyki.