https://youtu.be/9MNEMDqVTqU
https://youtu.be/fml74yyAcjg

5 tracks, almost 69 minutes. The whole adventure starts off on a vast airport on a beautiful sunny day. What we are hearing is one column of a chord and still there is so much happening around: some thoughts take off, some other are landing... Everything is subtly muted with a flanger-deck, sunshine is every now and then blended with clouds memories intermingle with reality, and then a giant airplane arrives and moves through the heathaze. Around 7:00 there appears a punctuated sequence, somewhere in the background there is still plenty of moving thoughts and memories. In the ninth minute some voice and laughter samples are added into the mix and the lead synth sounds a bit like on Vangelis records from the early seventies. With the 12. minute the music fades out.The second track is a suite of over 20 minutes. Some mystical silent sounds are to be heard: bells, subtle rattling, followed by a whole bunch of electronic flashings and tiny flickering lights. The patterns become more complex, the whole piece of music has new boundaries and new shapes. Around 3:00 new chords are introduced, floating about in the rattling musical stream. Very good meditation music indeed; stagnative yet ceaselessly changing. After the first five minutes the proportions have changed, the chords are now louder than the colourful pattern stream. Before we arrive at 7:00 the stream becomes silent and gigantic chord cloudscapes are left alone on stage. A leading melody is formed, quite in the Oxygene mood, especially when the chords get itched with icy needles coming from behind the clouds. Later there appears a percussion line, the ostinato melody changes, and in the 17. minute of the track we can witness the birth of a human child? a cyborg? a fairy? yet another creature?Track three brings static chords, once again under a flanger-deck, and some aerodynamic floatations. The wall of sound is every now and then loaded with a sitar-like hiss East meets West. The atmosphere is conjured up with qu.......
more

5 utworów i prawie 69 minut. Nasza przygoda rozpoczyna się na przestrzennym lotnisku podczas pięknej pogody. To niby tylko jeden stojący akord, a jednak tyle urozmaicenia w tle: jedne myśli startują, inne podchodzą do lądowania... Wszystko skryte jest dyskretnie pod flangerowym kloszem, to przejaśnia się, to nadciągają chmury wspomnienia nakładają się na rzeczywistość, gdy w drżącym gorącym powietrzu wyłania się gigantyczny przód samolotu... Gdy minie siódma minuta, na bliższy plan wysunie się wypunktowana durowa sekwencja, w tle nadal kołują myśli i wspomnienia. Krótko przed upływem dziewiątej minuty wmieszane domieszane zostaną głosy, śmiechy, poślizgi wiodącego syntezatora brzmią niczym muzyka Vangelisa z pierwszej połowy lat siedemdziesiątych. W dwunastej minucie muzyka milknie...Utwór drugi to ponad dwudziestominutowa suita. Odzywają się tajemnicze ciche dźwięki: dzwonki, delikatne grzechotanie, wkrótce zaś cały szaszłyk elektronicznych iskier i mnóstwo rozbłyskanych świetlików. Coraz ciekawsze kolaże i drobne motywy utwór nabiera charakteru i kształtów. Krótko przed nadejściem trzeciej minuty pojawiają się sporadycznie rozmętnione akordy, zawieszone w niestrudzenie płynącym grzechotliwym strumyku. To naprawdę udana medytacyjna muzyka, w której mimo statycznego charakteru przez cały czas coś się zmienia. Gdy pierwsze 5 minut jest za nami, utwór zdążył już nabrać głębi, przesunęły się nieco proporcje głośności, akordy zaczęły dominować nad pluskającym strumykiem. Tuż przed siódmą minutą strumyk milknie, a chmury akordowe pozostają na scenie jako jedyne. Wyłania się genialny motyw przewodni, co do nastroju coś w rodzaju bezbeatowych pasaży Oxygene, zwłaszcza, gdy akordy raz po raz nakłute zostają lodowymi igiełkami wyrastającymi tu i ówdzie spomiędzy zwałów chmur. Później dochodzi jeszcze perkusja, zmienia się melodia stereofonicznego ostinata, w siedemnastej minucie jesteśmy ponadto świadkami nieoczekiwanych narodzin: ludzkiego dziecka, cyborga, wróżki czy inneg.......
more