Ken Vandermark: bass clarinet, tenor sax, Bb clarinet

Editor's info:

Looking In The Mirror

I'd already been considering the idea of recording a second album of solo music when Marek Winiarski of Not Two Records approached me, suggesting that he'd like to release such a document. Though inspired ; by Peter Brötzmann's approach to chronicling solo work, building a "sonic autobiography" with "chapters" recorded every five years or so, I was already threeyears behind schedule- Okka Diskhad issued my first solo album, "Furniture Music," in 2003. Marek's proposal was the push I needed to complete the task.

When I made the first solo album I had used templates or loose descriptive frameworks to develop each improvisation. Nothing was pre-composed in the conventional sense but this system gave me a specific set of parameters to work with, that were flexible enough to adapt to a specific performance and environment. At that point in the process I needed such guides. After trying a variety of strategies to solo performance these gave me the most successful balance between freedom and constraint, they allowed me to create music that wasn't reliant on other participants, with a system that wasn't only an imitation of ideas that had been presented better before; by reed innovators like Braxton, Brötzmann, Carter, Dolphy, Giuffre, Hawkins, Lacy, McPhee, and Parker.

For a few years after "Furniture Music" was released, I continued to use this kind of material for solo concerts. Then something changed; at a certain point the template methodology no longer excited me. It seemed that once I understood how the system worked I needed to find a new approach to solo playing, one that I couldn't fully grasp. It was necessary to reestablish the edge of improvisational risk for each performance and, primarily motivated by the solo recordings of English trombonist, Paul Rutherford, I decided to try and abandon the frameworks altogether. I began playing "open pieces" that allowed me to .......
more

"Druga, solowa płyta Kena Vandermarka, to tym razem nagranie koncertowe - zarejestrowane w końcu listopada 2010 roku w krakowskiej Alchemii. O ile pierwsza, zarejestrowana w studio (a częściowo i w domu Vandermarka) płyta "Furniture Music" robiła wrażenie trochę kolażu, a trochę szkicu, to materiał zebrany na "Mark in the Water" jest bardzo jednorodny. Cóż być może zadecydowała jedność miejsca i czasu, ale nie bez znaczenia jest i to, że obcujemy tutaj wyłącznie z improwizacji (chociaż w toku koncertu sięgał on po tematy Aylera i McPhee). Na pierwszym albumie bowiem obok kompozycji ("Would A Pround Man Rather Break than Bend" czy "(brüllt)") znalazły się także improwizacje dedykowane wielkim instrumentalistom ("Resistance" oraz "Horizontal Weight"); to tutaj mamy doczynienia tylko z magią chwili i inwencją muzyka. I chociaż Vandermark nie odchodzi od muzycznych, nie stara się jednak imitować brzmienia swoich mistrzów - a tak było na poprzednim albumie gdzie momentami brzmiał jak Evan Parker, a czasami jak Peter Brotzmann. Tutaj jest tylko sobą, nawet gdy tym wielkim mistrzom dedykuje swoje improwizacje. Vandermark starannie unika tutaj tematów i melodyki, ale muzyka ta nie ma także charakteru eksperymentalnego. Jest raczej swobodnym potokiem dźwięku wydobywanego z instrumentarium (klarnetu oraz tenorowego saksofonu) w bardzo klasyczny sposób (sonorystyki za wiele tu niema). I chociaż trudno momentami zachować skupienie i śledzić tok narracji chicagowskiego instrumentalisty polecam tę płytę bardzo. Ukazuje ona bowiem punkt, w którym muzyk obecnie się znajduje - chętniej sięgając po improwizacje niż komponowane tematy (prawdę mówiąc, od czasu Vandermark 5 nie pojawiło się nic nowego w jego kompozycjach). A że potrafi operować muzyczną formą i pamiętać o strukturze swojej muzyki, powracać można do tej płyty wielokroć i odkrywać kolejne jej dna."
autor: Marek Zając