(...) The titles suggest that this could be a field recording made during a walk. The sublime logic of the sound structure amplifies this impression. A body moving in space records sonorous phenomena. A smart way to attract attention of ears whose interest in music as such became weakened, by an overdose of muzak and other sound wallpapers. The impression could be compared with most powerful field recordings like Annea Lockwood series of sound maps of rivers, which because of the inhuman qualities create an auditory experience that changes the space where the listener decides to play it. Krakowiak`s record creates a whole moving architecture that could be compared only with a tornado (...)
(–) Daniel Muzyczuk (liner notes from cd)

Review (FdW):
I am not sure if I heard of Tomasz Krakowiak before, but he is a drummer, and on his solo CD he explores, in nine relatively short pieces (the album is just under thirty-one minutes), the nature of the drum kit. Is that the same as 'percussion'? Interesting point of course, but I'd say they are the same. Although its hard to recognize a drum kit in here, or in fact any percussion instrument. Take for instance 'Approaching Miller's Creek', which sounds like a train on rusty tracks, approaching from some distance but right from the start its quite loud. When we recognize a drum kit, in 'Monterry' for instance, it sounds like its being played by something mechanical that is about to loose control: fast and controlled. Krakowiak's work seems more about field recordings than about improvised percussion music, or more about drones that carefully placed hitting and beating surfaces. The music is loud, but never in a noisy sense, not as piercing electronics, but rather acoustic, closely
amplified surfaces that are played back with an enormous power. If you turn up the music quite loud the menace becomes an audible feature in this music. I thought Blip was good, but perhaps because we expect .......
more

Daniel Muzyczuk:
"Siatkę zbudowano w oparciu o dwa wyznaczniki: monumentalizm i dbałość o bogactwo detali. Czy to w ogóle możliwe? Ten związek wydaje się być poza ludzkim zasięgiem. Jedynie wielość logik stojących za zjawiskami naturalnymi zdają się być zdolne do wytworzenia tej złożoności. To co pozostaje poza zasięgiem i zrozumieniem dla ludzkiego ucha staje się straszliwą symetrią. Jedyną wskazówką wyznaczającą wyjście z chaosu jest druzgoczący rytm, który staje się obracającym się sklepieniem. Ta wprawiona w ruch budowla zajmuje przestrzeń między mikroskopijnymi eksplozjami widocznymi w naturze i rozpadającą się przemysłową aparaturą. Tak jakby narzędzia używane do produkcji przedmiotów zostały przejęte przez siły natury aby przywrócić życie ciemnej materii. Rozkład jest tylko jednym ze stadiów budowania.

Jak zbudować młyn z zestawu perkusyjnego? Po pierwsze należy stworzyć stabilną strukturę, która utrzyma uwolnione moce. Następnie trzeba wprawić w ruch cały instrument. Jeśli to wydaje się skomplikowane, to należy dodać jeszcze pytanie: jak przekazać to wrażenie uszom słuchacza? Sonorystyczne doświadczenie musi być zarazem dziwaczne i znajome; stabilne i pełne chytrych przejść. Trudno utrzymywać w myśli przekonanie, że dźwięki zostały wydobyte z zestawu bębnów i talerzy. Ta dezorientacja jest szczególnie silna kiedy opuszczając pokój okazuje się, że ogólna atmosfera przypomina gitarowy wir albo szczególnie intensywne nagrania terenowe. Ostatnia wskazówka wydaje się być najbardziej adekwatna ponieważ cała narracja kształtuje coś na kształt spaceru poprzez rożne otoczenia w poszukiwaniu wyraźnych i wzniosłych moulins. Ich rytmy zdają się nieludzkie, lub nawet czasem antyludzkie, lecz słuchacza nie powinna zwodzić ta chropawa intensywność.

Tytuły sugerują, że możemy mieć do czynienia z nagraniami terenowymi wykonanymi podczas spaceru. Wzniosła logika struktury dźwięku wzmacnia to wrażenie. Ciało poruszające się w przestrzeni re.......
more