muzycy:
Igor Lampert: tenor saxophone
Christopher Tordini: bass
Nasheet Waits: drums

Editor's info:
The present day jazz scene in the countries born when Tito’s Yugoslavia collapsed is very badly known by the rest of the world. Only recently things changed a bit, and one of the most alluded names of that part of Europe is tenor saxophonist Igor Lumpert. Searching for international recognition, for his Innertextures Trio he uses to invite American musicians. After touring and recording with, for instance, Matt Brewer and Tommy Crane, Lumpert’s rhythm section is now formed by two new-yorkers used to work together, bassist Christopher Tordini and drummer extraordinaire Nasheet Waits. More than an emergent name, Tordini collaborated with the likes of Greg Osby, Steve Lehman and Jim Black, and Waits is one of the most intriguing and brilliant drummers of our time. With partners like these and his very special talent, Lumpert is in the way to be widely known. The reasons why are in this CD – don’t be the last to know it.

"Pochodzący za Słowenii saksofonista Igor Lumpert to muzyk w Europie szerzej nieznany, a wielka to szkoda (dobrze, że portugalski Clean Feed potrafii wychwycić taki indywidualności i pokazać je szerszej publiczności po obu stronach Oceanu). Chociaż koncertował i nagrywał z wieloma spośród legendarnych mistrzów jazzu - z Reggiem Workmanem, Johnem Abercrombiem, Chico Hamiltonem, Sonnym Simmonsem, Georgem Garzone, Busterem Williamsem czy Billym Harperem. Ukończył New School University w Nowym Jorku w 2000 roku. Od tego też czasu regularnie koncertuje w Stanach, gdzie przez lata - jak sam pisze - poszukiwałem partnerów (m.in Matt Brewer czy Tommy Crane), potrafiących w pełni zrealizować jego kompozycje. W toku tych twórczych poszukiwań narodziło się Innertextures Trio, gdzie obok Lumperta gra dwóch nowojorczyków - basista Christopher Tordini oraz słynny perkusista Nasheet Waits.

Muzyka jest zespołu zróżnicowana i czerpie z wielu korzeni - Wielcy z którym Lumpert nagrywał odcisnęli na nim swoje piętna, a nie są to wszak muzycy free jazzowi, ale bardzo mocno tkwiący w tradycji amerykańskiego, twórczego mainstreamu. Nie muzycy tradycję odtwarzający, ale współtworzący na nowo, otwarci na nowe jej elementy, a nie przetwarzający utarte schematy na wzór cepelii. Drugi aspekt to odwołania do europejskiej awangardy, eksperymenty z formą. Trzeci, to coś trudno uchwytnego, jakaś śródziemnomorska miękkość i świetlistość - jeden z moich przyjaciół definiował to tak: "jak gra Brotzmann to ja nie mogę, ale jak to samo grają włosi to już tak". I to adriatyckie ciepło jest również obecne w muzyce tria. Wygładza obliczę muzyki. Nie obcujemy tu ze stricte free jazzową formułą, raczej z formą świadomie pokomplikowaną i starannie przepracowaną, która free jazz czasami imituje. Ciekawe i świetnie zagrane!"
autor: Józef Paprocki