muzycy:
Fred Lonberg-Holm: cello, tenor guitar, cornet
Aram Shelton: alto saxohone, clarinet, cornet
Keefe Jackson: tenor saxophone, bass clarinet, reed trumpet
Josh Berman: cornet
Anton Hatwich: bass, trumpet
Frank Rosaly: drums, pocket trumpet

Editor's info:
Fred Lonberg-Holm at his collaborative best – working with a great group of Chicago citizens, each of whom shape the others' sound in the set! Parts of the record have Lonberg-Holm's older style of arch avant energy – an almost academic mode that comes across with thoughtfully expressive passages. Yet other sides of the music are much more freewheeling – and almost swinging, which is quite a change for Fred – but a welcome one too! Things never get too conventional, as the older modes grab back the newer ones from time to time – making for a rich set of sounds that come from Lonberg-Holm on cello and guitar, Aram Shelton on alto and clarinet, Keefe Jackson on tenor and bass clarinet, Josh Berman on cornet, Anton Hatwich on bass, and Frank Rosaly on drums – and, oddly, at some point nearly every band member plays some form of trumpet, too. Titles include "Infra Pass", "It's A Tough Grid", "Later News", "Lazy Day", "Roses", and "Simpler Days".

Utworzona w 2002 roku formacja The Fast Citizens to jeden z nielicznych jazzowych zespołów z programowo zmieniającym się liderem: debiutancka płyta "Ready Everyday" została nagrana pod dyrekcją Keefe Jacksona, druga "Two Cities" Arama Sheltona, najnowsza pod dyrekcją dobrze w Polsce znanego Freda Lonberg-Holma. Fred Lonberg-Holm jednak w przeciwieństwie do obu saksofonistów jest muzykiem silniej otwartym na wszelkie nowe prądy - czy to w muzyce rockowej, free improvie czy też klasycznej, komponowanej awangardzie. Wszystkie te stylistyczne konotacje odnaleźć można w jego twórczości - wszystkie one są obecne i tutaj.

Podstawą jednak porozumienia i spotkania muzyków jest jazz i wszystko inne jest wtrętem i dodatkiem do tego idiomu. Kolektyw sprawdzony przy dwóch poprzednich nagraniach i dwóch koncertowych trasach po Stanach rozumie się świetnie. Piękna płyta dokumentująca formę chicagowskich muzyków średniej już dekady. Polecamy gorąco!