Deep down in the Swedish woods in a small studio the Danish/Swedish indie band lampshade’s debut album came into existence. Massive and melancholic, sensitive and intense, beautiful and timid – this is the sound of the album ‘because trees can fly’ – the meeting of rebekkamaria’s fairy-like girlish voice and the instrumental universe of soundscapes. One moment it is marvellous and lyrically touching, the next it is taken by surprise with massive and loudly build crescendos like a roaring waterfall of noise. An album that is majestic like an autumn storm and at the same time gentle and beautiful like summer rain.

because trees can fly

The title ’because trees can fly’ is inspired by the poem ’Seglet blev brudt’ written by the Danish author Martin A. Hansen, and it is an expression of the band’s confident and simple but grandiose music. It is an album full of hope and positivism containing 12 songs that shape a whole of whispering lyric poetry and beautiful noise. The tracks are flavoured with trumpet, cello, horn, glockenspiel, piano and a lot of other musical details. The album is varied, but it has the deep leitmotif of presence and rebekkamaria’s characteristic voice in the centre.

lampshade

When singer rebekkamaria joined the one-year-old band lampshade in the late summer of 2001, a journey in sound and poetry began. A journey that rapidly took lampshade out on clubs all over Denmark, in papers, magazines, TV and radio. Not least of all it was a journey in music – music that made both the band and a swiftly increasing crowd of listeners excited. After the release of ‘adorable void?’ in March 2002, they played close to 100 concerts in Sweden, Germany, The Netherlands and Denmark, performed live at Danish radio – P3 (where ‘adorable void?’ and ‘adorable void? MOFUS remix’ was in r.......
more

Info dystrybutora:



W szwedzkich lasach spotkały się: noise rock, sad core, emo i post-rock, a sprawcami tego spotkania byli członkowie duńsko-szwedzkiego zespołu Lampshade. W tych szwedzkich lasach powstał także ich debiutancki album, którego tytuł pochodzi z wiersza duńskiego poety Martina A. Hansena. Ich piosenki unoszą się między melancholią i przekornym optymizmem.

Masywna, realna siła spotayka się z delikatną wrażliwością. W jednej chwili muzyka jest bardzo spokojna, głęboka i malownicza jak skandynawskie jeziora, by za chwilę zbudziłą się burza, gitary grzmią, powierzchnia jeziora zaczyna falować, a muzyka przechodzi w nagłe, szturmowe crescendo, zajmuje dla siebie miejsce, jak woda po pęknięciu tamy.

Lampshade przypomianją takie zespoły jak Godspeed You Black Emperor czy Do Make Say Think, ale swymi noisowymi wybuchami także Mogwai. Smyczki, dzwonki, miękkie dęciaki i głos wokalistki Rebekkmarii, jakby wróżki z bajki, przypominający nieco glos Björk, wyznaczają zespołowi całkowicie własny kierunek. Album, majestatyczny jak jesienna burza i ale przy tym równocześnie łagodna i ciepła jak letni deszcz...