Karl Bartos to 1/4 klasycznego składu pionierów sceny elektronicznej - niemieckiej grupy Kraftwerk. Grał z zespołem w latach 1975 - 1990. W latach świetności Kraftwerk, Karl miał decydujący wpływ na brzmienie grupy, w jego domowym zaciszu powstało wiele charakterystycznych rytmów i melodii. Był perkusistą i autorem wielu tekstów. Przy jego udziale powstały takie albumy jak "Die Mensch-Maschine", "Computerwelt" i "Electric Cafe". Dziennikarz magazynu Rolling Stone, Mike Rubin wspomniał tamte lata: "W piosenkach z tego okresu jest coś ponadczasowego i uniwersalnego". Wtedy powstały takie kompozycje jak: "Robots", "Metropolis", "Neon Lights", "Numbers", "Pocket Calculator", "Home Computer", "Tour de France", "Musique Non-Stop" czy "The Telephone Call", które do dziś nie trącą myszką.
W roku 1992 Karl Bartos stworzył Elektric Music - zespół wykonujący repertuar zbliżony stylistycznie do dokonań swojej poprzedniej grupy. Pod szyldem Elektric Music w 1993 wydał album „Esperanto“, a w 1998 „Electric Music“ (z literą "c" zamiast "k"). Pomiędzy premierami obu wydawnictw, Bartos współpracował z Bernardem Sumnerem (New Order) i Johnnym Marrem (The Smiths) w zespole Electronic. W roku 2003 Bartos wydał sygnowany tym razem swoim nazwiskiem album "Communication", na którym znalazł się singiel "I'm the message".
"Off The Record" to dziedzictwo tego wszystkiego co Karl Bartos wraz z rozkwitem Kraftwerk wniósł do muzyki elektronicznej. Klasyka tego gatunku spotyka tu jej awangardę, charakteryzując się rozpoznawalnymi elementami rytmu, rifów, melodii, sampli oraz vocodera i składając się tym samym na dwanaście nowych, ponadczasowych utworów.
Singlowy "Atomium", otwierający album "Off The Record" w pełni odpowiada powyższej charakterystyce dzisiejszego brzmienia Karla Bartosa, a także nawiązuje do monumentalnego modelu kryształu żelaza, wzniesionego w 1958 r. w Brukseli dla uczczenia złotego wieku atomu.