muzycy:
Joachim Badenhorst: bass clarinet, clarinet and tenor sax
Frantz Loriot: viola
Pascal Niggenkemper: double bass

Editor's info:
It’s exactly as they present it: music «based on the listening to the other, the exploration of the unknown and the vertigo of the moment». The classical contemporary format blends with the urgency of improvisation, and if it sounds melancholic at times, with lyrical and contemplative dark colors, it can also be intense and unquiet. There’s timbre exploration and beautiful melodies, abstract textures but also a driving force obviously coming from jazz. Mostly, there’s a kind of soundscaping only differentiated from ambient music because there’s an exquisite harmonic work that sucks you in. Europeans Joachim Badenhorst (Hans Bennink’s Trio, Tony Malaby’s Novela, Thomas Heberer’s Clarino), Frantz Loriot (Joelle Léandre, Barre Phillips, David S. Ware) and Pascal Niggenkemper (Tyshawn Sorey, Simon Nabatov, Frank Gratkowski) met in New York and started this trio project with the conviction that there’s much to do yet when combining written and spontaneous composition, and truth is you can’t distinguish when the score stops and improvisation begins – the frontier lines between the two processes mix in unexpected ways. This is complex music without being difficult. Any development seems so natural and so honest that all elements happen and flow with a strange simplicity. Call it probability, even if you never imagined something like this before.

"Po dwóch - znakomitych - płytach wydanych w portugalskiej oficynie trio Baloni okrzepło i nie bardzo juz można pisać o nich, jako o młodym zespole będącym nadzieją i przyszłością europejskiego jazzu. Fakt, członkowie zespołu to wciąż stosunkowo młodzi muzycy, ale zespół wydający swoją trzecią płytę powinien mieć już ugruntowana pozycję tak wśród krytyków jak i publiczności. Najnowsza płyta sprawia zresztą, że nie ma takiej potrzeby - znakomity album broni się sam, a Joachim Badenhorst, Frantz Loriot oraz Pascal Niggenkemper, do rozpoznawalnego stylu wciąż wprowadzają nowe elementy, z roku na roku i z płyty na płyty ewoluując wraz ze swoją muzyką.

Podobnie jak na pierwszych dwóch albumach fascynuje ich penetrowanie granic między kompozycją a improwizacją, a sami muzycy z niezwykłą uwagą podchodzą do procesu twórczego starannie słuchając siebie nawzajem. I to wydaje mi się najistotniejsze i zupełnie wyjątkowe w ich podejściu do muzyki - istniejące szkice kompozycji, tematy, mają znaczenie, ale - w ścisłym sensie tego sformułowania - są tylko punktem wyjścia. Zdarza się im porzucić kompozycję tylko dlatego, że partner zaproponuje coś ciekawego, albo też - jak wspominał któryś z nich - w skutek pomyłki muzyka, co zrodziło zupełnie nowe, nieoczekiwane napięcie wewnątrz zaprojektowanej części utworu. W tym sensie granica między kompozycją improwizacją jest płynna - szkielet istnieje a nic nie stoi na przeszkodzie by go modyfikować lub też zbudować zupełnie nowy.

Całość jednak muzyki jest jakby zabarwiona melancholią, a i muzycy mają niejaką skłonność do tworzenia lirycznych melodii - często zupełnie z czapki. Sprawia to, że piękno ich bywa nieoczywiste i poszczególne tematy, ich liryzm i kunszt, odkrywamy nie od pierwszego spotkania z muzyką tria. Muzyka, chociaż prowadzana w ciemnych i kontemplacyjnych barwach, bardzo często ma niepokojący charakter wyrastając gdzieś z nie-jazzowej. Improwizatorzy sięgają bowiem do tradycji komponowanej muz.......
more